I finally got to finish another drawing, in return, I didnt do my homework lol Pay for Homework

Yazar: - Kategori:
Yayın Tarihi: - 00:00

I finally got to finish another drawing, in return, I didnt do my homework lol Pay for Homework

It was a late Saturday afternoon and I was sitting on the middle cushion of the product, floral-patterned, Kool-Support stained couch, by yourself in the dim of the room. It’s not that there’s no mild; all the windows are open up and the dusty sheer pink curtains are pulled back again. It’s just that the darkish paneling, the variety that’s so definitely not actual wood, was someway casting shadows into every single corner. It’s constantly like that.

Back in the times of Aristotle, or Newton, or even Ben Franklin, time was not so substantially of an problem as it is in nowadays’s modern society.

Individuals men could spend 15 several years doing work on a single do my algebra or writing a manuscript. People today didn’t have deadlines like you do these days.

You will continue up Pink Rocks path until finally you arrive to a fork. Veer to your suitable up the Morrison Slide path. You will negotiate a sequence of mellow switchbacks, some of which are pretty rocky, so be guaranteed of your stage. As you near the top rated the more rocky it gets and the formations you will arrive throughout together the path as perfectly as in the length are brilliant!

A great deal of picture possibilities if you convey alongside your digicam. Hunting to the south you will see a lot of red rock formations, very similar to the types that fashioned Crimson Rocks Amphitheater. These are all exposed sections of a considerably greater underground development running all the way south down the front vary to the Back garden of the Gods place wherever more lovely formations are exposed.

Nap can reset your process. Students who frequently get the ability nap throughout the afternoon can get back their memory. If your strain composing your phrase papers then have a break and choose a nap, which can help you to refresh your thoughts.

And can increase your mood into mental pursuits these as crafting your university papers, resolving your algebra homework and other added curricular things to do.

The following Saturday, I was house by itself heading about my algebra help websites that do your homework in my living space ground, when on about my sixth calculus problem, the cell phone began to ring. I debated on whether or not to enable the our answering machine pick it up, but I remembered that my older brother was supposed to call, so I obtained up and picked up the receiver from the previous-fashioned black cellphone on the table.

Keep in thoughts that Texas is expecting one hundred%25 of it’s learners to pass 4 yrs of Math . one hundred%25 of it’s college students to go to School . these are quite superior anticipations. Not everybody is fantastic at Math.

I consider one of the most effective items we can do for our weakest pupils is assistance them to genuinely realize the fundamental principles of mathematics. Reteach them center university math and our college students will perform improved on the school placement checks. Much less pupils will want remedial math at the university degree. Classes they pay out for, but don’t get college credit for.

Living on campus can be dangerous to your midsection line. The ‘freshman fifteen’ is a real phenomenon in particular for individuals college students who dwell on campus.

Brough dining corridor is located ideal in the middle of campus and you can get scorching food items, salads, sandwiches, etcetera. for the majority of the working day and evening. The downfall is the deserts. There is a line of deserts just like the line you stand in line to get the food. These deserts are fairly quite possibly the very best issue they make. The ideal is the double layer chocolate cake.

It make my mouth water just contemplating about it. That cake was the supply of my ‘freshman fifteen’.

Calculator use is drilled into our high school students . but it seems to be frowned upon at the time they go away substantial college and move to faculty. I’d like to see that alter . I assume calculators are important and I use one particular all the time. But the Accuplacer/THEA . the GED and even the GRE (an entrance exam for Graduate Faculty) allow them to be used minimally, if at all.

I assume these exams are behind the times . but this is how it is . and we owe it to our learners to get ready them improved for these assessments and for College.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Benzer Konular

  • 11. SINIF DİL VE ANLATIM

    ÜNİTE: SANAT METİNLERİNİN AYIRICI ÖZELLİKLERİ                                         …

  • Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı

    MEHMET ERDAL TORUN

    TÜRK DİLİ VE EDEBİYATI ÖĞRETMENİ

    Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatının Oluşumu
    Hazırlayan: Mehmet Erdal Torun/Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
    Kurtuluş Savaşı’ndan sonra ulusal egemenliğe da­yalı, demokratik ve laik bir hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyeti kurulur. Türk ulusunu çağdaş uygarlık düzeyine yükseltmek için her alanda köklü değişiklikler yapılır. Çağ dışı kalmış kurumların yerine çağa uygun yep­yeni kurumlar oluşturulur. Dil ve tarih alanlarındaki dağınık çalışmalar örgütle­nip kurumsallaştırılır. Ülkenin kalkındırılması ve bayındırlaştırması için köklü atılımlar yapılır. Böylece ülke gerçeklerine ve çağın gereklerine uy­gun yepyeni bir devlet yapısı oluşturulur.
    Çağdaş bir devletin kurulması, Ankara’nın başkent olması, halkçılığın devlet programına girmesi, bilimsel ve lâik anlayışa dayanan ulusal eğitimin öngörülmesi, kadın özgürlüğü gibi toplumun çehresini değiştiren yeni oluşumlar, sanat ve edebiyatımızı da derinden etkiler. Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze kadar gelen sü­reçte sosyal yapıdaki çeşitlilik, sanatçıların çeşitli düşün­celer doğrultusunda; çeşitli konuları, çeşitli anlatım yolları kullanarak; çeşitli biçimsel kalıplarla ya da hiçbir kalıba, kurala bağlı olmadan yansıtmasına olarak tanımıştır.
    Cumhuriyetin ilanından sonra edebiyatımız, çağdaş anlayışlar doğrultusunda gelişmesini başarıyla sürdürmüştür. Cumhuriyetin ilk yıllarında “Beş Hececiler” olarak adlandırılan şairler topluluğu, en parlak dönemlerini yaşamaktaydı. Yine bu yıllarda Kurtuluş Savaşı’nın etkisiyle edebiyatta genel olarak Anadolu’ya bir yönelim başlar. Milli Edebiyatçılar, Bağımsızlar ve Beş Hececiler de yine bu dönemde eserler vermeye devam ederler.
    Özellikleri:
    Yazı diliyle konuşma dili arasındaki fark ortadan kalkmış dildeki sadeleşme çabaları aralıksız olarak sürmüştür.
    Edebiyatımız bu dönemde toplumcu bir karakter kazanmış gerçekçi bir anlayış güdülmüştür.
    Aruz ölçüsünün yerini hece ölçüsü almış, şiirlerde de günlük konuşma dili kullanılmıştır. Yine bu dönemde şiirin biçimce daha da serbestleşmesi sağlanmıştır.
    Şiir, roman, hikâye ve tiyatro gibi türlerde önemli gelişmeler olmuştur. Romanda ve hikâyede halk gerçekleri tamamen yerleşmiştir. Yine tiyatro ve deneme alanında büyük gelişmeler gösterilmiştir.
    Cumhuriyetin kuruluşuyla 1940 (İkinci Dünya Savaşı) yılları arasında eser veren şair ve yazarlar genellikle daha önceki Milli Edebiyat akımının etkisinde tam anlamıyla “yerli” ve “halka doğru”; veya Batı’nın, özellikle Fransız edebiyatının etkisinde kişisel yollarında yürümüşlerdir.
    Edebiyatımız İstanbul aydınlarının tekelinden kurtulmaya başlanmıştır. Anadolu’dan aydın yetişmeye başlamıştır.
    Bu dönemden itibaren farklı edebi topluluklar ortaya çıkmaya başlamıştır.
    CUMHURİYET DÖNEMİNDE ÖĞRETİCİ METRİNLER
    Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında öğretici metinlerin özellikleri şunlardır:
    Öğretici metinler bakımından bu dönemde büyük ilerlemeler kaydedilmiş; deneme, makale, gezi yazısı, hatıra, fıkra, eleştiri… alanlarında önemli eserler verilmiştir.
    Bilgi verme, düşündürme, açıklama amaçlanmış; metnin yapısı dil ve anlatımı, kullanılan motifler bu amaçlara göre belirlenmiştir.
    MEHMET ERDAL TORUN
    Kurtuluş Savaşı’dan yeni çıkmış olan ülkenin Atatürk ilke ve inkılâpları doğrultusunda büyük bir kalkınmaya girişmesi sonucunda millete ve milletin kültürüne yönelinmiş, Anadolu ve Anadolu insanı konu edilmiştir.
    Öğretici metinlerde günlük konuşma dilindeki Türkçe sözcükler, halk söyleyişlerindeki tamlamalar kullanılır; Arapça ve Farsça sözcüklere fazla yer verilmez.
    Bu dönem yazarları, öğretici metinlerde terim ve kavramları, gündelik hayata ait sözcük ve sözcük gruplarını kullanarak edebi bakımdan güçlü bir anlatıma ulaşmayı amaçlarlar.
    Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatı öğretici metinlerinde yazı dilinin konuşma diline yaklaştırılması, açık ve sade bir dilin kullanılması daha fazla okura ulaşılmasını sağlamıştır.
    Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında öğretici metin türlerinde eserler kaleme alan önemli sanatçılar şunlardır:
    1. NURULLAH ATAÇ (1898 – 1957)
    Deneme ve eleştiri türünde usta bir isimdir.
    Batılı anlamda ilk deneme ve eleştiri yazılarının yazarıdır.
    1940’tan sonraki yazılarında Türkçeyi özleştirme çabası öne çıkar.
    Eserleri:
    Deneme-Eleştiri: Günlerin Getirdiği, Karalama Defteri, Sözden Söze, Ararken, Diyelim, Söz Arasında, Okuruma Mektuplar.
    Günlük: Günce.
    2. SUUT KEMAL YETKİN (1903 – 1980)
    Deneme ve eleştiriyle tanınmıştır.
    Sanat, estetik, resim ve felsefe alanlarında eserler vermiştir.
    Düşüncelerini açık ve yalın bir anlatımla kaleme almıştır.
    Eserleri:
    Deneme: Günlerin Götürdüğü, Edebiyat Konuşmaları, Edebiyat Üzerine, Düşün Payı, Yokuşa Doğru, Şiir Üzerine Düşünceler, Denemeler
    İnceleme-Araştırma: Ahmet Haşim ve Sembolizm, Sanat Felsefesi, Edebiyatta Akımlar.
    3. İSMAİL HABİP SEVÜK (1892 – 1954)
    Milli mücadeleye destek veren önemli yazarlardandır.
    “İzmir’e Doğru” ve “Açıksöz” gazetelerinde başyazarlık yapmıştır.
    Türk edebiyatı tarihi, anı, gezi yazısı gibi türlerde eserler vermiştir.
    Eserleri:
    Edebiyat Tarihi – İnceleme: Türk Teceddüt Tarihi, Avrupa Edebiyatı ve Biz, Edebiyat Bilgileri
    Gezi Yazısı: Tuna’dan Batı’ya Yurttan Yazılar
    Anı: O Zamanlar
    4. CEMİL MERİÇ (1917 – 1987)
    Deneme türünün usta isimlerindendir.
    Denemeleri dışında, edebiyat tarihi, felsefe, tarih çalışmaları ve çevirileri de vardır.
    Eserleri:
    Deneme: Bu Ülke, Mağaradakiler
    Araştırıma-İnceleme: Umrandan Uygarlığa, Kırk Ambar, Bir Dünyanın Eşiğinde.
    5. SABAHATTİN EYÜBOĞLU (1908 – 1973)
    Deneme ustalarındandır.
    Araştırma ve incelemeleri de vardır.
    Eserleri:
    Deneme: Mavi ile Kara, Sanat Üzerine Denemeler
    6. ABDÜLHAK ŞİNASİ HİSAR (1883 – 1963)
    İstanbul’un lüks semtlerini ve Boğaziçi’ni, eski aşklarını, eğlencelerini anlatmıştır.
    Anlaşılır bir dille, anı, makale, öykü ve romanlar yazmıştır.
    Anıları ve CHP roman yarışmasında (1942) üçüncü olan Fehim Bey ve Biz adlı romanı önemli eserleridir.
    Eserleri:
    Anı: Boğaziçi Mehtapları, Boğaziçi Yalıları, Geçmiş Zaman Köşkleri, İstanbul ve Pierre Loti
    Roman: Fehim Bey ve Biz
    Cumhuriyet Döneminde Edebi Dergiler
    Kültür Haftası: Peyami Safa tarafından 1936 yılında yirmi bir sayı olarak yayımlanmıştır. Sanat, bilim ve edebiyatı “kültür” odağında birleştirmeyi, sağlamlaştırmayı esas alan, kültür meseleleri üzerinde yazılara yer veren bir dergidir. Dergi özellikle de roman ve köy edebiyatı üzerine tartışmalarla döneminde etkili olmuştur. Dergide; Peyami Safa, Faruk Nafiz Çamlıbel, Halit Fahri Ozansoy, Ahmet Hamdi Tanpınar gibi imzalar görülür.
    Ağaç: Necip Fazıl Kısakürek’in 1936’da on yedi sayı olarak yayımladığı dergidir. Ağaç’ta sezgici ve milli bir sanat anlayışı savunulmuştur. Dergide; Necip Fazıl Kısakürek, Ahmet Kutsi Tecer, Ahmet Hamdi Tanpınar, Ziya Osman Saba, Cahit Sıtkı Tarancı gibi imzalar görülür.
    Çınaraltı: Orhan Seyfi Orhon ve Yusuf Ziya Ortaç tarafından 1941-1948 tarihleri arasında yüz altmış bir sayı olarak yayım­lanmıştır. Türkçü ve milliyetçi bir dergidir. Dergide, Türk kültürü ve Türk tarihi üzerine yoğunlaşılmıştır. Çınaraltı’da Orhan Seyfi Orhan, Yusuf Ziya Ortaç, Halide Nusret Zorlutuna, Nihai Atsız, Peyami Safa, Behçet Kemal Çağlar, Faruk Nafiz Çamlıbel, Halit Fahri Ozansoy, Zeki Ömer Defne, Tarık Buğra gibi imzalar, eserlerini yayımlamışlardır.
    Varlık: Yaşar Nabi Nayır tarafından 1933’te Ankara’da yayımlanmaya başlayan dergi, 1946’dan itibaren İstanbul’da yayımlanmaktadır. Türk edebiyatının en uzun soluklu dergisi olan Varlık, kendi çizgisinden ödün vermeden farklı dönemlerde farklı akımlara ve anlayışlara ev sahipliği yapmıştır. Garip anlayışına uygun ilk örneklere ve köy edebiyatı ürünlerine sayfalarında yer vermiştir. Dergi, halen yayımlanmaya devam etmektedir. Dergide; Abdülhak Şinasi Hisar, Attila ilhan, Behçet Necatigil, Cahit Sıtkı Tarancı, Cevdet Kudret, Ceyhun Atuf Kansu, Necati Cumalı, Nurullah Ataç, Orhan Veli, Sabahattin Kudret Aksal, Sait Faik, Yakup Kadri Karaosmanoğlu gibi birçok yazar ve şairin ürünlerine yer verilmiştir.
    Büyük Doğu: Necip Fazıl Kısakürek tarafından ilk sayısı 1943’te yayımlanan dergidir. Büyük Doğu, kimi zaman bir dergi kimi zaman da bir gazete özelliği gösterir. Büyük Doğu, 1943 – 1978 arasında, çeşitli kesintilerle de olsa, yayın hayatını sürdürmüştür. Büyük Doğu; siyasi, edebi, fikri, aktüel vb. içeriklidir. Dönem dönem derginin siyasi ya da edebi yönü ağırlık kazanmıştır.
    Markopaşa: 1946 yılında Sabahattin Ali, Aziz Nesin ve Rıfat Ilgaz tarafından halkçı, toplumcu gerçekçi bir anlayışla çıkarılan siyaset, mizah, hiciv dergisidir. Sürekli yasaklanan dergi; Markopaşa, Merhumpaşa, Malümpaşa, Alibaba, Yedi Sekiz Paşa, Hür Markopaşa gibi birçok adla yayın hayatını sürdür­müştür. Derginin yayın hayatı 1950’de sona ermiştir.
    Hisar: İlk sayısı 1950’de yayımlanan dergi iki ayrı dönemde yayın hayatını sürdürmüştür: 1950 – 1957 arasında yetmiş beş sayı, 1964 – 1980 arası iki yüz iki sayı yayımlanmıştır. Türk edebiyatında uzun soluklu ve önemli bir dergi olan Hisar’da şiir başta olmak üzere pek çok edebi türle ilgili yazılar yer almıştır. Resim, müzik, sinema yazılarının da yer aldığı dergi, kendi çevresinde oluşturduğu Hisar topluluğuyla önem kazanmıştır. Hisarcıların en önemli sanat ilkesi “milli’” olanla “yeni”yi bir araya getirmek olmuştur. Gelenekten ayrılmayan bağımsız bir sanat anlayışını savunan Hisarcılar, Batı’nın taklit edilmesine karşıdırlar. Dergide; Mehmet Çınarlı, Munis Faik Ozansoy, İlhan Geçer, Turgut Özakman, Mustafa Necati Karaer, Gültekin Samanoğlu, Nevzat Yalçın, Mehmet Kaplan gibi yazar ve şairler eserler yayımlamışlardır.
    Yaprak: Orhan Veli tarafından 1 Ocak 1949 tarihinden itibaren on beş günde bir yayımlanan dergidir. Dergi, 15 Haziran 1950’ye kadar yayımlanmıştır. Orhan Veli’nin ölümünün ardından arka­daşları tarafından Son Yaprak adlı özel bir sayı yayımlanmıştır. Dergide ağırlıklı olarak Garip anlayışına uygun ürünler yayım­lanmıştır. Yaprak’ta; Orhan Veli, Oktay Rifat ve Melih Cevdet Anday, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Cahit Külebi, Bedri Rahmi Eyüboğlu gibi isimlerin ürünleri yer almıştır.
    Pazar Postası: 1951’de yayımlanmaya başlayan derginin yazı işleri müdürü, bu dergide yazdığı bir yazıyla İkinci Yeni’nin isim babası olan Muzaffer İlhan Erdost’tur. Pazar Postası haftalık, siyasi bir gazetedir; fakat gazetenin Sanat-Edebiyat eki edebi dergi niteliği taşır. Dergi, özellikle İkinci Yeni hareketine bağlı şairlerin bu dergide yazmasıyla ünlenmiştir. Dergi, aynı zamanda Garip şiirine karşı bir tutum içindedir ve özellikle şiir eleştirileriyle dikkat çeker. Dergide A.Turgut (Turgut Uyar), Behçet Necatigil, Can Yücel, Fethi Naci, Oktay Akbal, Salah Birsel, Sezai Karakoç gibi imzalar görülür.
    Türk Dili: Ankara’da 1951 yılında, Türk Dil Kurumu’nun aylık yayını olarak çıkmaya başlayan dergi Türk dilinin ve edebiyatının en uzun soluklu dergilerinden biridir. Türk Dili dergisi, sadece dil konusunda yazılan makalelerin, yazıların, incelemelerin yayımlandığı bir dergi değil, bütün edebi türlere ait yazıların ve incelemelerin yer aldığı bir dergi olmuştur. Derginin dile ve edebiyata katkısı, derginin çıkardığı özel sayılar ve verdiği ödüllerle daha da artmıştır. Türk Dili dergisinde Doğan Hızlan, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Nurullah Ataç, Oktay Akbal, Orhan Hançerlioğlu, Peyami Safa, Sabahattin Kudret Aksal, Salah Birsel, Suut Kemal Yetkin gibi birçok imza yer almıştır.
    Mavi: 1952’de Ankara’da yayımlanmaya başlamıştır. Mavi dergisi çıkış amacını derginin ilk sayısında açıklamış ve sayfalarının ulusal sanatı eserlerinde yansıtan sanatçılara açık olduğunu belirtmiştir. Mavi dergisinde, yirmi birinci sayısından itibaren yazmaya başlasa da, Mavi topluluğu denilince akla gelen ilk isim Attila İlhan olmuştur. Attila İlhan, toplumcu gerçekçi sanatın ne olduğunu anlattığı yazılarıyla derginin yönünü toplumcu bir edebiyata çevirmiştir. Dergide; Attila İlhan, Ahmet Oktay, Özdemir Nutku, Ülkü Arman, Ferit Edgü, Orhan Duru, Demir Özlü gibi imzaların eserleri yayımlanmıştır.
    Papirüs: Cemal Süreya’nın çıkardığı dergidir. Dergi ilk olarak 1960’ta yayımlanmıştır. Dergi, yayın hayatına aralıklarla devam etmiştir. Cemal Süreya’nın imzasız başyazılarıyla dikkat çeken dergide, özellikle şiirler ve şiir üzerine yazılan yazılar yayımlanmıştır. Papirüs’te Can Yücel Cemal Süreya, Mehmet H. Doğan, Turgut Uyar, Ülkü Tamer gibi imzalar öne çıkmıştır.
    Halkın Dostları: İlk sayısı 1970’te Aylık Devrimci Sanat ve Kültür Dergisi alt başlığıyla İstanbul’da yayımlanmıştır. Üçüncü sayıdan sonra dergi merkezi Ankara’ya taşınmıştır. Dergiyi Ataol Behramoğlu ve İsmet Özel çıkarmışlardır. Dergiye Süreyya Berfe, Özkan Mert, Asım Bezirci, Nihat Behram gibi imzalar da katkıda bulunmuşlardır.
    Şiiratı: İlk sayısı Vural Bahadır Bayrıl, Osman Hakan, Orhan Alkaya ve Seyhan Erözçelik tarafından 1986 yılında yayımlanmıştır. Şiiratı, 1994’e kadar 7 sayı yayımlanmıştır. Dergi 2004’te tekrar yayımlanmaya başlanmıştır. Şiiratı dergisi 1980 sonrası şiirin önemli toplanma yerlerinden biri olmuştur. Dergide Haydar Ergülen, Hilmi Yavuz, Vural Bahadır Bayrıl, Osman Hakan, Lale Müldür, Orhan Alkaya ve Seyhan Erözçelik gibi imzaların ürünleri yayımlanmıştır.

    III. ÜNİTE: CUMHURİYET DÖNEMİNDE COŞKU VE HEYECANI DİLE GETİREN METİNLER (ŞİİRLER)
    Öz Şiir Anlayışını Sürdüren Şiir (Saf Şiir)
    Türk edebiyatında “Saf Şiir” (Öz Şiir) eğilimi Ahmet Haşim’in “Şiir Hakkında Bazı Mülahazalar” adlı makalesiyle (Türk edebiyatında ilk poetika örneği kabul edilir.) başlar.
    Sanatın bir form sorunu olduğuna inanan bu şairler için önemli olan iyi ve güzel şiir yazmaktır. Bu anlayışla kendilerine özgü özel bir imge düzeni oluştururlar. Özgün ve yaratıcı olan bu imgeler, dilin mantığına uygun ve dilin anlam alanını genişletip dile yeni olanaklar sunacak bir yapıya sahiptir. Dilde saflaşma düşüncesi, kendini rahat şiir yazma şeklinde başat öğe olarak gösterir. Şiirsel söylemin zirvesine ulaşmak düşüncesiyle dilin yücelişi paralellik gösterir.
    Şiirde her türlü ideolojik sapmanın dışında kalarak sadece okuyucuda estetik haz uyandıran şiir yazma eğilimi, bu şairleri her türlü mektepleşme eğiliminin dışında kalıp müstakil şahsiyetler olarak şiir yazmaya yöneltmiştir.
    Şiiri soylu bir sanat olarak kabul eden bu şairlerde düşsel (hayali) ve bireysel yön ağır basar. İçsel ve bireyci bir yaklaşımla evrensel insan tecrübesini dile getirirler.
    Saf şiir anlayışında estetik tavır ön plandadır. Bu anlayıştaki şairler didaktik bilgiden uzak durup; bir şey öğretmeyi değil, musikiyle ya da musikinin çağrıştırdığı, uyandırdığı imgelerle insanın estetik duyarlılığını doyurmayı amaç edinirler. Kısacası bu şairler şiirde anlama fazla önem vermezler. Anlaşılmak için değil; duyulmak, hissedilmek için şiir yazarlar.
    Şiirde biçim endişesi duyan bu şairlerde dize ve dil baş tacıdır. Disiplinli çalışarak mükemmele varan halis şiir yazma endişesi kendini hissettirir.
    Gizemsellik, simgecilik, bireysellik, ruh, ölüm, masal, rüya, mit temalarının yoğunca işlendiği bu şiirler zekâ ve bilincin disipliniyle bütünleştirilerek yazılmıştır.
    Öz Şiir Anlayışını Sürdüren Şiirin Özellikleri:
    Milli Edebiyat Döneminin şiir hareketleri bu dönemin oluşmasında etkili olmuştur.
    Şiir dili her şeyin üzerindedir.
    Şiir bir biçim (form) sorunudur. Ahenk söyleyiş tarzı, ritim, kafiye ile sağlanır.
    Amaç iyi ve güzel şiir yazabilmektir.
    Dilde saflaşma, sadeleşme görülür.
    Şiir, soylu bir sanat olarak kabul edilir.
    En değerli şey dizedir.
    Şairlerin kendilerine özgü bir imge düzenleri vardır.
    İçsel bir yaklaşımla insan anlatılır.
    Şiirin toplum için değil sanat için olduğunu iddia ederler ve şiirlerini sanat için yazarlar.
    Şiirler ideolojinin esiri olmamalıdır.
    Güzel şiir ancak çalışarak elde edilir.
    Şiir emek işidir.
    Öz Şiir Anlayışını Sürdüren Şairler ve Edebi Topluluklar
    1. NECİP FAZIL KISAKÜREK (1905 – 1983)
    Şiirleri ve tiyatrolarıyla ün kazanmış usta bir yazardır.
    “Büyük Doğu” ve “Ağaç” dergilerini çıkarmıştır.
    Fransız sembolistlerinden ve halk şiirinden yararlanarak heceyle kendine has, başarılı şiirler yazmıştır.
    İlk dönem şiirlerinden sonra mistik konuları, madde ve ruh ilişkisini, insanın evrendeki yerini konu edinen şiirler yazmıştır.
    “Kaldırımlar” şiiriyle geniş bir kesim tarafından tanınmış ve sevilmiştir.
    Şiirlerini “Çile” başlığı altında bir kitapta toplamış ve bu kitapta şiir anlayışını düzyazı olarak anlatmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Örümcek Ağı, Kaldırımlar, Ben ve Ötesi, Sonsuzluk Kervanı, Çile
    Oyun: Tohum, Bir Adam Yaratmak, Künye, Sabırtaşı, Para, Nam-ı Diğer Parmaksız Salih, Reis Bey, Yunus Emre, Abdülhamit Han, Ahşap Konak, Siyah Pelerinli Adam
    Öykü: Hikâyelerim
    Roman: Aynadaki Yalan
    Anı: Yılanlı Kuyudan
    2. AHMET HAMDİ TANPINAR (1901 – 1962)
    Şiir, öykü, roman, edebiyat tarihi, makale, deneme alanlarında eserler vermiştir.
    Eserlerinde Doğu-Batı çatışması, “rüya” ve “zaman” kavramları, “geçmişe özlem”, “mimari” ve “musiki” öne çıkar.
    “Ne içindeyim zamanın! Ne de büsbütün dışında” dizeleri onun zamanı kavrayışının özünü vermektedir.
    “Bursa’da Zaman” şiiri geniş bir kesim tarafından sevilmiştir.
    Ahmet Haşim’in özellikle de Yahya Kemal’in etkisinde kalmış, Sembolizmden etkilenmiştir.
    Romanlarında psikolojik tahlillere önemle eğilen yazarın; kendine has bir üslubu vardır.
    Yazarlığı dışında İstanbul Üniversitesi’nde edebiyat profesörlüğü, milletvekilliği de yapmıştır.
    “Beş Şehir” adlı önemli deneme kitabında Ankara, Erzurum, Bursa, Konya ve İstanbul’u anlatmıştır.
    “Huzur” romanı, aşkı, psikolojiyi ve Doğu-Batı karşıtlığını içerir; roman kişilerinin adlarının verildiği dört bölümden oluşur: İhsan, Nuran, Suat ve Mümtaz.
    Eserleri:
    Şiir: Bütün Şiirleri
    Roman: Mahur Beste, Saatleri Ayarlama Enstitüsü, Huzur, Sahnenin Dışındakiler, Aydaki Kadın.
    Öykü: Abdullah Efendi’nin Rüyaları, Yaz Yağmuru.
    Deneme: Beş Şehir, Yaşadığım Gibi.
    Makale – İnceleme: Yahya Kemal, XIX. Asır Türk Edebiyatı Tarihi, Edebiyat Üzerine Makaleler.
    3. AHMET MUHİP DIRANAS (1908 – 1980)
    Şiirleriyle tanınmakla birlikte tiyatro eserleri de vardır. Fransız sembolizmiyle Türk şiir geleneğini başarıyla kaynaştırmıştır.
    Hece ölçüsüyle biçimsel mükemmelliğe önem verdiği şiirler yazmıştır. Aşk, insanın iç dünyası gibi bireysel duyguları işlemiştir.
    Kar, Olvido, Ağrı ve Fahriye Abla şiirleriyle sevilmiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Şiirler
    Oyun: Gölgeler, O Böyle İstemezdi.
    4. CAHİT SITKI TARANCI (1910 – 1956)
    Otuz Beş Yaş, Desem ki ve Gün Eksilmesin Penceremden şiirleriyle tanınır.
    Şiirlerinin çoğunda ölüm konusunu işlemiştir.
    Romantizm ve sembolizmden etkilenmiştir.
    Hece ölçüsüyle yazdığı şiirleri de serbest şiirleri de vardır.
    Şiirde biçime, kafiyeye ve ahenge önem vermiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Otuz Beş Yaş, Düşten Güzel, Ömrümde Sükût, Sonrası
    Mektup: Ziya’ya Mektuplar
    5. ASAF HALET ÇELEBİ (1907 – 1958)
    Hiçbir akıma girmeyen kendine has bir şairdir.
    Gençlik yıllarında divan edebiyatından etkilendi. Gazeller ve rubailer yazdı.
    1937′den sonra serbest ölçü kullanmaya ve Batı şiirinin tekniklerine yönelmeye başladı.
    Şiirlerinde dinlerden, ideolojilerden, toplumsal olaylardan çok Anadolu-İran-Hindistan çizgisi üzerinde uzanan bir yaşamın görünümlerini sesler aracılığıyla dile getirdi.
    Eserleri:
    Şiir: He, Lâmelif, Om Mani Padme Hum MEHMET ERDAL TORUN
    YEDİ MEŞALECİLER
    1928 yılında ortaya çıkan bu topluluk, şiir ve yazılarını “Yedi Meşale” adlı kitapta toplamışlardır. Türkiye’de Cumhuriyet döneminde “sanat sanat içindir” deyip öz şiir anlayışını benimseyen ilk grup Yedi Meşaleciler’dir. Bunlara göre şiir hiçbir fikir ve ideolojinin hizmetinde kullanılamazdı. Gerçek şiir, sanat için yazılan, samimi ve yenilik dolu olan şiirdir.
    Yedi Meşalecilerin özellikleri şunlardır:
    Sanat, sanat için olmalıdır.
    Edebiyatta taklitten kaçınılmalı, daima yenilik, içtenlik, canlılık aranmalıdır.
    Batılı ilkelerle sanat yapılmalı, geleneksel temalar yerine yeni temalar bulunmalıdır.
    Şiirde konu zenginliği sağlamak için hayalden yararlanılmalıdır.
    Şiirde hece ölçüsünü kullanmışlardır.
    Çarpıcı imge ve benzetmelerle zenginleştirdikleri şiirleri, ustalıkla yapılmış birer tablo değeri taşır.
    Fransız sembolistlerin etkisinde kalmışlardır.
    Edebiyatımızda kısa süreli bir yankı uyandıran Yedi Meşaleciler, hedeflerine gerçekleştiremeden dağılmışlardır.
    Topluluğun Sanatçıları:
    1. Sabri Esad Siyavuşgil (1907 – 1968)
    İlgi çeken ev içi eşya ve tasvirlerinden sonra özellikle çevirileri ve edebiyatı yakından takip eden denemeleriyle edebiyatla olan bağlantısını sürdürdü.
    Psikoloji profesörü olarak ilmi çalışmalara kendisini verdi. Şiirlerini Odalar ve Sofalar adlı kitapta topladı.
    Sanat hayatına şiirler yazarak başladı.
    Empresyonist bir ressam tutumuyla eşya ve görünüm tasvirlerinde canlı şiirler yazmıştır.
    Bir süre çeşitli gazetelerde fıkra yazarlığı, tiyatro eleştirmenliği yapmıştır.
    Önemli çeviriler de yapmıştır.
    Şiir: Odalar ve Sofalar
    İnceleme: İstanbul’da Karagöz ve Karagözde İstanbul, Psikoloji ve Terbiye Bahisleri, Karagöz, Folklor ve Milli Hayat, Roman ve Okuyucu
    2. Yaşar Nabi Nayır (1908 – 1981)
    Şiirlerini Kahramanlar ve Onar Mısra adlı kitaplarda topladı ve diğer edebiyat türlerinde eserler verdi.
    1933 yılında çıkarmaya başladığı Varlık dergisini ömür boyu devam ettirdi. Bu dergi Türk edebiyatının gelişmesinde, yeni kabiliyetlerin yetişmesinde ve tanıtılmasında önemli rol oynadı. Ayrıca Varlık yayınlarıyla da bir edebiyat kütüphanesi kurdu.
    Kendi adıyla ya da Muzaffer Reşit takma adıyla derlediği, hazırladığı antoloji ve tanıtma kitaplarının sayısı altmışı geçer. Bir ara yalnız çağdaş dünya edebiyatını konu edinmiş, aylık Cep dergisini çıkardı.
    Asıl ününü yayıncılıkla sağlamıştır.
    Şiir: Onar Mısra, Kahramanlar
    Öykü: Sevi Çıkmazı
    Roman: Âdem ile Havva, Bir Kadın Söylüyor
    Tiyatro: Köyün Namusu, Mete, İnkılâp Çocukları, Beş Devir
    3. Muammer Lütfi Bahşi (1903 – 1947)
    İlk şiirlerinde aruz ölçüsünü kullandıktan sonra heceye yönelmiş, sonra serbest nazımda karar kılmıştır.
    Şiirlerinde genellikle milli konuları işlemiştir.
    Yedi Meşale Topluluğu’nun en az tanınan şairidir.
    1928’de Meşale dergisinin kapanması üzerine topluluk da dağılmış; Yedi Meşaleciler 1933’te Varlık Dergisi’nde tekrar birleştirmişlerdir. Ancak diğer üyelerin dünyalarının uzağında kalan Muammer Lütfi onlar arasında yer almamıştır.
    Yedi Meşalede çıkan şiirlerinden başka, şiirlerine dönemin tanınmış dergilerinde rastlanmamış ve şiirlerini kitaplaştırmamıştır.
    Topluluğun dağılmasından sonra bütünüyle edebiyattan koptu.
    4. Vasfi Mahir Kocatürk (1907 – 1961)
    Şiirlerini Tunç Sesleri, Geçmiş Geceler, Bizim Türküler, Ergenekon adlı kitaplarda topladı.
    Asıl çalışmasını edebiyat tarihi ve incelemesine ayırdı.
    Halk şiiri biçim özelliklerinden yararlanarak hece ölçüsüyle vatan, millet sevgisi, ulusal bilinç, kahramanlık, fedakârlık konularını işledi.
    Epik şiirleriyle tanınmıştır.
    Manzum oyunlar da yazmıştır.
    Bir sanatçı olmaktan çok edebiyatla ilgili kitap ve araştırmalarıyla tanınmıştır.
    Şiir: Tunç Sesleri, Geçmiş Geceler, Ergenekon, Bizim Türküler, Hayat Şarkıları, Dağların Derdi
    Oyun: Yaman, On İnkılâp, Sanatkâr
    Araştırma-İnceleme: Saz Şiiri Antolojisi, Türk Edebiyatı Antolojisi, Türk Nesir Antolojisi, Meşhur Beyitler, Türk Edebiyatı Tarihi…
    5. Cevdet Kudret Solok (1907 – 1992)
    Birinci Perde adlı kitabında şiirlerini topladı.
    Roman ve tiyatro türlerinde de eser veren Cevdet Kudret, okul kitapları ve edebiyat tarihimizle ilgili ciddi eserler yazdı.
    Edebiyata şiirle başlamış; daha sonra öykü, roman ve tiyatro türünde eser vermiştir.
    Şiirlerinde bireysel duygular, özlem, yalnızlık, kıskançlık gibi konuları işlemiştir.
    Romanlarında daha çok kendi yaşamını anlatmıştır.
    Edebiyatla ilgili önemli inceleme ve araştırmaları vardır. Dil üzerine denemeler de yazmıştır.
    Şiir: Birinci Perde
    Öykü: Sokak
    Tiyatro: Tersine Akan Nehir, Rüya İçinde Rüya, Danyal ve Sara, Kurtlar
    Roman: Havada Bulut Yok, Karıncayı Tanırsınız, Sınıf Arkadaşları
    Araştırma: Edebiyat Bilgileri, Türk Edebiyatında Hikâye ve Roman, Orta Oyunu, Karagöz
    Deneme: Dilleri Var Bizim Dile Benzemez
    6. Ziya Osman Saba (1910 – 1957)
    Grubun şiire en sadık şahsiyeti oldu.
    Sebil ve Güvercinler, Geçen Zaman, Nefes Almak adlı kitaplarında şiirlerini toplayan Ziya Osman Saba hikâyeler de yazmıştır.
    Özellikle ev içi şiirler yazdı ve kendisinden daha kabiliyetli bir başka şaire, Behçet Necatigil’e örnek oldu.
    Şair yalnızlık duygusunu ve hatıraları şiirlerinde başarıyla dile getirir.
    Şiirlerinde anılara düşkünlük, çocukluk özlemi, ev-aile sevgisi, yoksul yaşamalara karşı utanç ve acıma, Allah’a kulluk, kadere boyun eğiş, küçük mutluluklarla yetinme, ölüm yakınlığı, öte dünya özlemi gibi konuları işledi.
    Heceyi, duraklarında değişiklik yapmadan kılınır.
    Serbest şiir örnekleri de vermiştir.
    Ziya Osman, bütün insanların mutlu olduğu ve herkesin hoşgörü içinde yaşadığı bir dünya özlemiyle yaşar. Bu yönüyle Yunus Emre ve Mevla’na geleneğinin modern çağdaki sesidir.
    Gözlemci ve dışa vurumcu bir tarzı benimsemiştir.
    Hikâyelerinde de genellikle bir anı karakteri vardır.
    Şiir: Sebil ve Güvercinler, Nefes Almak, Geçen Zaman
    Öykü: Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi, Değişen İstanbul
    7. Kenan Hulusi Koray (1906 – 1944)
    Edebiyat dünyasına adım atması öğrencilik yıllarına denk düşer.
    “Servet-i Fünun” dergisinde yayınlanan ilk hikâyelerinin ardından, aynı dergiye yazan diğer altı arkadaşı ile birlikte, edebiyatımızda “Yedi Meşaleciler” diye anılan topluluğu oluşturdular.
    İçlerindeki tek hikâye yazarıdır.
    Yaşadığı sürede beş hikâye kitabı yayınlamış, “Osmanoflar” romanı ve kısa hikâyelerinin birçoğu gazete sayfalarında kaybolup gitmiştir.
    Gazeteciliğinin de etkisiyle küçük hikâye tarzını benimseyen sanatçı, Cumhuriyet döneminde korku türünde örnekler veren ilk hikâyecidir.
    “Hikâyeleriyle önem kazanan sanatçı, küçük hikâye tarzını benimsemiştir.
    İlkin ahenkli, şiirsel öyküler yazmış; daha sonra gerçekçi öyküye yönelmiştir. Halkı, işçiyi, köylüyü konu edinmiştir. Psikolojik konularda da öykü yazmıştır.
    Cumhuriyet Döneminde korku türünde örnekler veren ilk hikâyecidir. “Bahar Hikâyeleri” adlı eserindeki bazı öykülerinde “korku” ve “esrar” temasını işlemiştir.
    Öykü: Bir Yudum Su, Bahar Hikâyeleri, Bir Otelde Yedi Kişi, Son Öpüş (uzun hikâye)
    Roman: Osmanoflar
    Serbest Nazım ve Toplumcu Şiir (1920 – 1960)
    Serbest Nazım: Genellikle ölçü ve kafiyeye bağlı bulunmayan, dizelerindeki hece sayısı değişik olan şiirlerdir. Servet-i Fünûn’dan sonra kullanılmaya başlanan bu nazım şekli günümüzde çok yaygınlaşmıştır. Ölçü ve kafiye şiire ahenk verir. Serbest nazımlarda ise bu ahenk aliterasyon ve asonanslarla sağlanır.
    Serbest nazmın, şairlerin kullanışlarına göre pek çok çeşitleri vardır. Bunun için de henüz belirginleşmiş bir kuralı yoktur.
    Toplumcu Şiir: Halkı ve halkın sorunlarını anlatan şiir türüdür. Nazım Hikmet ve Rıfat Ilgaz’ın şiirleri buna örnektir. Yirminci yüzyılın başlarında, neredeyse tüm dünyada eşzamanlı olarak gelişen siyasal ve toplumsal hareketlere bağlı olarak yeni bir edebiyat akımı doğar.
    Toplumsal gerçekçilik ya da sosyalist gerçekçilik adı verilen bu akım; şiirden, edebiyatın ve sanatın her alanına kadar geniş bir yelpazede etkisini gösterir. Emekçilerin sorunlarını, emek-sermaye çelişkisini ve yaşamsal kaygılarını konu alan bu akım, “toplum için sanat” görüşünü temsil eder.
    Serbest Nazım ve Toplumcu Şiirin Özellikleri:
    Pragmatik, yani çıkarcı şiirdir.
    Şiir tezlidir, savunulan bir görüş vardır ve bu görüş kendini şiirde belli eder.
    Şair, toplumun bir parçası olduğu için şiirlerini toplumsal bir kaygı ile yazmalıdır.
    Şair ancak toplum şiirleri yazarak kendini geliştirebilir. Bireysellikten önce kolektiflik vardır.
    Dilin harekete geçiren gücünden, etkisinden yararlanılmıştır.
    Söylev üslubundan yararlanılmıştır.
    Geniş kitlelere hitap etmek, onları harekete geçirmek için yazılmıştır.
    Şiirde biçimden çok içeriğe önem vermişler bu sebeple de ölçüsüz, kafiyesiz şiirler yazmışlardır.
    Gelecekçilik (Fütürizm) akımından etkilenmişlerdir.
    Gelecekçilik (Fütürizm): 20. yüzyılın başlarında İtalya’da ortaya çıkan bu akımın sanatçıları, şiirde temel öğelerin cesaret, isyan ve cüret olduğunu savunmuşlardır. Edebiyatın durgun değil hareketli, barışçıl değil kavgacıl olmasını istemişlerdir. Savaşı övmüşler ve geçmişi kötülemişlerdir. Türk Edebiyatında Nazım Hikmet, ünlü Rus şairi gelecekçi Mayokovski’den etkilenmiştir.
    Serbest Nazım ve Toplumcu Şiirin Önemli Temsilcileri
    1. NAZIM HİKMET (1902 – 1963)
    Toplumcu gerçekçi edebiyatın öncüsü olup, ilk şiirlerini ölçülü ve uyaklı yazmıştır.
    Rusya’daki öğrenim yıllarında Fütürist şair Mayakovski’nin sanat görüşünü benimsemiş, ölçülü ve uyaklı şiiri bırakmıştır.
    Rusya’dan döndükten sonra öz, biçim ve tema bakımından yeni şiirleriyle serbest nazmın ve toplumcu şiirin ilk örneklerini vermiş; bu yönüyle pek çok şairi etkilemiştir.
    Şiir dışında roman, tiyatro, masal, mektup gibi türlerde eserler vermiştir.
    “Memleketimden İnsan Manzaraları” ve Kuruluş Savaşı’nı anlattığı “Kuvayı Milliye Destanı” önemli eserlerindendir.
    Eserleri:
    Şiir: 835 Satır, Jokond ile Si-Ya-u, Memleketimden İnsan Manzaraları, Kuvayı Milliye Destanı
    Tiyatro: Kafatası, Yusuf ile Menofis
    Roman: Kan Konuşmaz
    Masal: Sevdalı Bulut
    Mektup: Kemal Tahir’e Mahpushaneden Mektuplar
    2. RIFAT ILGAZ (1911 – 1993)
    Toplumcu gerçekçi bir şair ve yazardır.
    Özellikle 1940’lı yıllarda yoksulların yaşamlarını anlattığı şiirleriyle, toplumcu gerçekçi şairlerin önemli temsilcilerindedir.
    “Markopaşa” dergisinde mizahi yazılar yazmıştır.
    En önemli eserlerinden olan Hababam Sınıfı, başlangıçta tiyatro olarak yayımlanmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Sınıf, Yaşadıkça, Devam, Bütün Şiirleri
    Roman: Karartma Geceleri, Sarı Yazma
    Mizahi Hikâyeler: Don Kişot İstanbul’da, Radarın Anahtarı
    Mizahi Romanlar: Hababam Sınıfı, Pijamalılar
    3. CEYHUN ATUF KANSU (1919 – 1978)
    Önceleri halk şiirinden etkilenen şair, 1940’lı yıllarda toplumcu gerçekçi şiire katılarak serbest şiirler yazmaya başlamıştır.
    Şiirleri dışında makale, hikâye, deneme türlerinde de yazan sanatçı, “Dünyanın Bütün Çiçekleri”, “Kızamuk Ağıdı” adlı şiirleriyle sevilmiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Bağbozumu Sofrası, Bağımsızlık Gülü, Sakarya Meydan Savaşı, Yanık Hava

    Milli Edebiyat Zevk ve Anlayışını Sürdüren Şiir
    Cumhuriyet dönemi saf şiirini andırır. Tema yönünden onlardan ayrılır. Kaynağı halk şiiri olup genellikle vatan ve millet sevgisini işler. Memleketçi bir şiir anlayışı hâkimdir.
    Milli Edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şiirin özellikleri:
    Kurtuluş Savaşı’nın etkilerinin sürdüğü dönemde ortaya çıkmış, dünyadaki milliyetçilik akımından etkilenmiştir.
    Milliyetçi bir yapısının olması nedeniyle Türk diline büyük önem verilmiştir.
    Yabancı dillerin dil kuralları terk edilmiştir.
    Yabancı sözcükler yerine mümkün olduğunda Türkçe karşılıkları kullanılmıştır.
    Hece vezni kullanılmıştır.
    Millî konulara yer verilmiştir, millî hisler ön plândadır.
    Sözcükler ilk anlamlarıyla kullanılır.
    Şiirlerde halk arasından seçilmiş sıradan insanlar vardır.
    Şairler şiirlerini, Kültür Haftası, Hisar, Çınaraltı gibi dergilerde yayımlamışlardır.
    Milli edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şiirin tema ve içerik bakımından Halk şiiri ve Millî edebiyat dönemi şiiriyle benzer ve farklı özelliklere göre karşılaştıracak olursak;
    Milli edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şiirlerde genellikle bireysel nitelikli konular işlenmiş gibi görünse de aslında şairler bireysel olarak çıktıkları yolda milli ve yerli konuları ve manzaraları işlemişlerdir.
    Halk şiiri ve Millî edebiyat dönemi şiirleriyle Milli edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şiir benzer temalar etrafında şiirler yazılmıştır.
    Şiirlerde hece ölçüsü ve ahenk unsurları başarıyla kullanılmıştır.
    Şiirlerde hemen hemen aynı edebî sanatlar kullanılmıştır.
    Milli edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şairler birer dergi etrafında kümelenmişlerdir.
    Milli edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren şairler, batı edebiyatçılarından diğerlerine göre daha fazla etkilenmişlerdir.
    Milli Edebiyat Zevk ve Anlayışını Sürdüren Şairler ve Edebi Topluluklar
    1. AHMET KUTSİ TECER (1901-1967)
    “Neredesin?” şiiriyle tanınmış ve sevilmiştir.
    Şair ve oyun yazarıdır.
    Halk şiiri geleneğine bağlı bir şairidir; Âşık Veysel’i edebiyat dünyamıza o tanıtmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Şiirler
    Oyunları: Koçyiğit Köroğlu, Köşebaşı.
    2. ARİF NİHAT ASYA (1904-1975)
    “Bayrak Şairi” olarak bilinir.Hece ve aruzu kullandığı şiirlerin yanı sıra serbest şiirler de yazmıştır.
    Dini ve millî duyguları, kahramanlıkları sade bir dille şiirleştirmiştir.
    Rubai türünün son ustalarındandır.
    Eserleri:
    Şiir: Bir Bayrak Rüzgâr Bekliyor, Kıbrıs Rubaileri, Köprü.
    Mensur Şiir: Yastığımın Rüyası, Ayetler.
    Düzyazı: Kanatlar ve Gagalar, Terazi Kendini Tartmaz.
    3. KEMALETTİN KAMU (1901-1948)
    Vatan sevgisini, aşk, gurbet ve doğa sevgisini işlediği şiirleriyle tanınır.
    “Bingöl Çobanları” adlı pastoral şiiri oldukça ünlüdür.
    Eserleri:
    Şiir: Gurbet, Bingöl Çobanları
    4. ÖMER BEDRETTİN UŞAKLI (1904-1946)
    Hece ölçüsüyle şiirler yazmıştır.
    Anadolu’yu, tarihi, deniz güzelliklerini işlemiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Deniz Sarhoşları, Yayla Dumanı, Sarıkız Mermerleri
    5. ORHAN ŞAİK GÖKYAY (1902-1994)
    Önceleri âşık tarzına uygun, çoğunlukla ulusal konuları işleyen lirik şiirler yazdı.
    1940’lardan sonra edebiyat tarihi, folklor ve halk edebiyatı araştırmalarına yöneldi.
    Eserleri:
    Şiir: Bu Vatan Kimin?
    Düzyazı: Dedem Korkut’un Kitabı, Kâtip Çelebi’den Seçmeler, Destursuz Bağa Girenler
    6. ZEKİ ÖMER DEFNE (1903-1992)
    Halk Edebiyatı geleneklerine bağlı ve hece ölçüsünde çağdaş şiirler yazdı.
    Anadolu’yu şiirlerinin ana teması olarak aldı. Yurt güzellemeleriyle tanındı.
    Eserleri:
    Şiir: Denizden Çalınmış Ülke, Sessiz Nehir, Kardelenler
    7. BEHÇET KEMAL ÇAĞLAR (1908-1969)
    Halk şiiri biçim özellikleriyle şiirler yazmıştır.
    Atatürk’e ve cumhuriyete olan sevgisini anlatmıştır.
    “Ankaralı Âşık Ömer” takma adıyla şiirler de yazmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Erciyes’ten Kopan Çığ, Burada Bir Kalp Çarpıyor, Benden İçeri
    8. HÜSEYİN NİHAL ATSIZ (1905-1975)
    Şiir, roman ve araştırma alanlarında eser vermişlerdir.
    Türkçülük akımının önemli temsilcilerindedir. Türkçülük akımını destekleyen Atsız Mecmua, Orhun, Orkun, Ötüken gibi dergiler çıkarmış. Düşüncelerini bu dergilerde ortaya koymuştur.
    Tarihi romanlar yazmıştır.
    Romanlarında efsane mitos, destan geleneğinden yararlanmıştır. Göktürk dönemini yalın bir dille anlatmıştır.
    Eserleri
    Roman: Bozkurtların Ölümü, Bozkurtlar Diriliyor, Ruh Adam, Deli Kurt, Dalkavuklar Gecesi
    9. NECMETTİN HALİL ONAN (1902-1968)
    Şiire aruz ölçüsü ile başlamıştır.
    Bireysel veya milli duygularla örülü hece şiirleriyle tanındı.
    Milli Edebiyat hareketinin ge­liştiği sırada yetişen şair, şiirlerinde bireysel duygulanışlarıyla, ulusal duyguları birlikte işlemiştir.
    “Bir Yolcuya” şiiri hamaset edebiyatının en güzel örneklerindendir.
    Eserleri
    Şiir: Çakıl Taşları, Bir Yudum Daha
    Roman: İşleyen Yara, Kolejli Nereye
    Araştırma: İzahlı Divan Şiiri Antolojisi
    10. ŞÜKUFE NİHAL BAŞAR (1896-1973)
    İlk şiirlerinde aruz ölçüsünü kul­landı. Sonra Milli Edebiyat akımını benimseyerek hece ölçüsüne dön­dü.
    Şiirlerinde romantik duyguları, hikâye ve roman­larında ise toplum sorunlarını, kadın problemle­rini işledi.
    Eserleri
    Şiir: Yıldızlar ve Gölgeler, Hazan Rüzgârları, Gayya, Su, Şile Yolları, Sabah Kuşları, Yerden Göğe
    Hikâye: Tevekkülün Cezası
    Roman: Renksiz Istırap, Yakut Kayalar, Çöl Güne­şi, Yalnız Dönüyorum, Domaniç Dağlarının Yolcusu, Çölde Sabah Oluyor
    Gezi: Finlandiya

    BEŞ HECECİLER
    Milli Edebiyat döneminde ortaya çıkan “Beş Hececiler” de Milli Edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren edebi gruplar arasında sayılır. Halit Fahri Ozansoy, Enis Behiç Koryürek, Yusuf Ziya Ortaç, Orhan Seyfi Orhon ve Faruk Nafiz Çamlıbel’in oluşturduğu bu grubun kaynağı halk şiiri olup genellikle vatan ve millet sevgisini işlerler. Bu akımda Memleketçi bir şiir anlayışı hâkimdir.
    HİSARCILAR
    1950’lerde “Hisar” dergisi etrafında toplanan Munis Faik Ozansoy, İlhan Geçer, Mehmet Çınarlı, Gültekin Samanoğlu, Mustafa Necati Karaer, Yavuz Bülent Bakiler gibi sanatçıların oluşturduğu edebi topluluktur. Hisarcılar da “Milli Edebiyat Zevk ve Anlayışını Sürdüren Şiir” akımından sayılır.
    Garipçiler (Birinci Yeniciler)
    Garipçiler: Orhan Veli, Melih Cevdet Anday, Oktay Rifat Horozcu’nun oluşturduğu bir topluluktur. 1941 yılında Orhan Veli, Oktay Rıfat, Melih Cevdet “Garip” adlı ortak bir kitap yayımladılar. Şiirle ilgili görüşlerini bu yapıtın ön sözünde açıkladılar. Bu ön sözde yerleşik şiir anlayışına meydan okuduklarını açıkladılar.
    Onlara göre şiir, her yerde görülen basit şeyleri anlatmalıydı. Alaycı ve nükteciydiler. Aydınları bırakıp halka yöneldiler. Şiirde, ölçü, kafiye, bent gibi durumlar yok sayılmıştır. Serbest şiir egemen olmuştur.
    Dil, sürekli bir özleşme ve arınma çabasındadır. Roman ve hikâyede serim, düğüm, sonuç bölümleri umursanmamıştır. Şairaneliğe kaçmadan, mecazsız yazdılar. Soyut temalar yerine ekmek derdi, günlük şeyler işlendi. “ Konunun bayağısı yoktur, ancak işleyişte bayağılık vardır.” diye düşünürler. En çok görülen temalar: yaşama sevinci, tabiat sevgisi, çocukluğa dönüş, ölüm, insan sevgisi, aşktır.
    1941 yılından sonra Türk şiirinde görülen ve öncülüğünü Orhan Veli, Melih Cevdet, Oktay Rifat üçlüsünün yaptığı edebiyat akımıdır. Bu üç şair, şiirde sürüp gitmekte olan aşırı duygusallığa, şairaneliğe, basmakalıp söyleyişe baş kaldıran şiirlerini toplayarak Garip adında bir kitap yayımladılar.
    Daha sonra “Birinci Yeni” olarak adlandırılmıştır. Bu akım, Orhan Veli’nin 1950 yılındaki beklenmedik ölümüyle sona ermiştir.
    Garip akımının (Birinci Yenicilerin) özellikleri:
    Şiirde her türlü kurala ve belirli kalıplara karşı çıkmışlardır.
    Şiirde ölçü, kafiye ve dörtlüğe karşı çıkmışlardır.
    Şiirde şairaneliği, mecazlı söyleyiş ve sanatları kabul etmediler.
    Süslü, sanatlı dile karşı çıkıp sade bir dil kullandılar.
    Şiirde o güne kadar işlenmedik konuları ele aldılar.
    Konuşma dili ile günlük sıradan konuları işlediler.
    İşledikleri konular günlük hayattan sıradan insanların problemleri, yaşama sevinci ve hayattaki bazı garipliklerdir.
    Halk deyişlerinden yararlanmışlar, toplumsal yergiye yer vermişlerdir.
    Şiirde anlaşılmazlık dışlanmış ve anlam, şiirin en önemli niteliği olarak öne çıkarılmıştır. “Şiir, bir bütün hususiyeti edasında olan bir söz sanatıdır ve her şeyden önce manadan ibarettir.”
    İlk çağlarda “İkinci dizenin daha kolay hatırlanması için bir araç olarak kullanıldığına inandıkları ölçü ve uyağı şiirden dışlamış. “Hece ölçüsü de aruz ölçüsü de gereksizdir.” felsefesini ilke edinmişlerdir. Serbest şiir benimsenmiştir
    Şiirde “tarihinin aç gözünü doyurmuş olan edebi sanatlara” artık gerek olmadığını savunmuşlardır. Onlara göre her türlü söz ve anlatım sanatı bırakılmalıdır.
    Kişiler dünyasını sıradan insanlar veya küçük insan tipi oluşturur.
    “Şiir halka seslenmelidir” anlayışıyla sokağı ve günlük yaşamdaki her şeyi şiire aktardılar.
    Sürrealizm ve dadaizmden etkilenen sanatçılar bilinçaltı, düşler ve çocukluk heyecanları gibi konuları sık kullanmışlardır. Kuralsızlığı kural edinmişlerdir.
    Şairanenilikten kaçınmışlar, günlük konuşma dilini (sade bir dili) kullanmışlardır.
    Şiirin müzik, resim gibi sanatlarla olan ilişkisine son vermişlerdir.
    İroni ve mizah Garipçilerin ayırıcı özelliklerindendir.
    Siyaset dışı kalmışlardır.
    “Şiir duyguya değil, akla seslenmelidir” görüşünü benimseyen sanatçılar, şiirin bütün geleneklerden uzaklaşması gerektiğini ifade etmişlerdir.
    Bütün güzelliği öne çıkarılmıştır.
    “Yaşama sevinci”ni dile getirmişlerdir.
    Şiirde toplumsal aksaklıkları eleştirmişlerdir.
    Söylev havasından uzaklaşmışlar, doğa betimlemelerine başvurmuşlardır.
    Edebiyat eleştirmenlerinin değişik yorumlarına uğrayan Garip akımını Nurullah Ataç ve Sabahattin Eyüboğlu desteklemiş, Ahmet Hamdi Tanpınar ise şiirden uzaklaşma saymıştır.
    Topluluğun Sanatçıları:
    1. ORHAN VELİ KANIK (1914 – 1950)
    Türk şiirinde iki arkadaşıyla birlikte büyük bir atılım yapmış, yeni bir anlayışın öncüsü olmuştur.
    1941’de arkadaşlarıyla birlikte yayımladıkları Garip adlı şiir kitabı ve yazdığı önsöz, Türk şiirinde günden güne donmuş olan eski değerleri yıkmış, şiire başka bir açıdan bakılmasını sağlamıştır.
    La Fontaine’den fabl çevirileri yapmıştır.
    Şiire getirdiği ilkeler:
    Ölçüye baş kaldırıp serbest yazmak,
    Kafiyeyi şiir için gerekli görmekten vazgeçmek,
    Şairane duyuları, parlak görüntüleri şiirden silmek,
    Şiiri hayal gücünün kapalı duvarlarından kurtarıp gerçek hayata çıkarmak, yapmacıksız tabii bir söylentiyle, günlük yaşayış içinde halktan insanları yakalamak,
    Her çeşit kelimeyi konuyu şiire sokmak, halk deyişlerinden yararlanmak ve toplumla ilgili yergiye yer vermektir.
    Eserleri:
    Şiir: Garip, Vazgeçemediğim, Destan Gibi, Yenisi, Karşı
    Nesirleri: Sanat ve Edebiyatımız, Bindiğimiz Dal
    2. OKTAY RİFAT HOROZCU (1914 – 1988)
    Garip akımının temsilcilerindendir.
    Başlangıçta, yeni bir hava içinde, güçlü aşk şiirleri; toplumcu sanat ilkesinden hareketle halk deyimi ve söyleyişlerinden masal ve tekerlemelerden faydalanarak başarılı taşlamalar; sosyal şiirler yazdı.
    Perçemli Sokak adlı kitabıyla birlikte şiir anlayışında büyük değişiklik olmuş II. Yeni şiirine kaymıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Yaşayıp Ölmek, Aşk ve Avarelik Üzerine Şiirler, Güzelleme, Karga İle Tilki, Aşk Merdiveni, Denize Doğru Konuşma, Dilsiz ve Çıplak, Koca Bir Yaz
    3. MELİH CEVDET ANDAY (1915 – 2002)
    Garip akımının temsilcilerindendir.
    Şiirlerinde toplumsal gerçekliği inceler.
    Daha sonra ilk şiirlerindeki romantizmden sıyrılarak duygulardan çok aklın egemenliğine, güzel günlerin özlemine bırakır.
    Söz oyunlarında arınmış yalın bir dil vardır. Düz yazılarında ise yoğun bir düşünce, şiirsel, esprili, özlü bir dil vardır.
    Fıkra, makale, gezi, roman, tiyatro ve şiir yazmıştır. Çevirilerde yapmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Garip, Rahatı Kaçan Ağaç, Telgrafname, Yanyana
    Garip Dışında Yeniliği Sürdüren Şiir
    Garip Hareketi’nin etkisinin sürdüğü yıllarda şiiri onlar kadar bayağılaştırmak istemeyen, her biri kendine özgü şiir tarzını oluşturmuş aşağıdaki şairler şiirdeki lirizmi kaybetmeden yeniliği sürdürmüşlerdir.
    Bu şairler Garip, İkinci Yeni gibi topluluklara katılmamış, görüş ve ideolojilerini şiirlerine temel yapmamışlardır. Şiirlerinde yeni bir dil, üslup ve bakış açısı aramışlar ve kendi tarzlarını yenileme ve değiştirme ihtiyacı hissetmişlerdir.
    Bu şiir anlayışının başlıca temsilcileri şunlardır:
    FAZIL HÜSNÜ DAĞLARCA (1914 – 2008)
    Cumhuriyet döneminin önemli şairlerinden olan Fazıl Hüsnü, öğrenimini Anadolu’nun değişik yerlerinde sürdürmüş, subaylık yaptığı yıllarda ise Anadolu’yu daha iyi tanıma fırsatı bulmuştur. Sanatçı, iç ve dış gerçeklere bakarak, bilinçaltına yönelerek şiire yeni ürperişler getirir.
    Şiirleri devamlı gelişme gösterir. Kurallı biçimlerden serbest biçimlere, anlamlı özlerden en yalın anlamlara varan şiir türlerini dener. Her şiirinde bir “yeni”yi dener gibidir. Genellikle epik-dramatik, lirik-didaktik ve toplumsal gerçekçi anlayıştadır. Şiir dili en son türetilen Türkçe sözcüklerle doludur.
    Eserleri
    Şiir: Havaya Çizilen Dünya, Çocuk ve Allah, Çakırın Destanı, Üç Şehitler Destanı, Türk Olmak, Yedi Memetler.
    Düzyazı: İstiklal Savaşı – Samsun’dan Ankara’ya, İstiklal Savaşı – İnönüler, Sivaslı Karınca, İstanbul – Fetih Destanı, Anıtkabir, Asu, Delice Böcek, Batı Acısı, Çanakkale Destanı, Kubilay Destanı, 19 Mayıs Destanı, Hiroşima
    BEHÇET NECATİGİL (1916 – 1979)
    İlk şiirleri Varlık dergisinde çıkan öğretmen şair Behçet Necatigil, Cumhuriyet döneminin kendine özgü bir çizgisi olan şairlerindendir. Rahat, gösterişe kaçmayan, sembollere dayalı, şiir geleneklerini gözeten bir anlayıştadır, önce Garipçi çizgide yürüyen Necatigil, sonra onlardan ayrılmıştır.
    Şiirlerinde kendi evinden başlayarak öteki evleri, sokağı, çevreyi, giderek dış dünyayı ve toplumu sorunlarıyla anlatmıştır.
    Hem hece ölçüsüyle hem de serbest ölçüyle yazmıştır. İlk şiirleri anlamca açık, sonrakiler kapalıdır.
    Şiir dışında inceleme, çeviri, radyo oyunu alanlarında da eserleri vardır.
    Eserleri
    Şiir: Kapalı Çarşı, Evler, Arada, İki Basma Yürümek, Çevre, Eski Toprak, Divançe.
    İnceleme: Edebiyatımızda İsimler Sözlüğü, Edebiyatımızda Yazarlar Sözlüğü.
    CAHİT KÜLEBİ (1917 – 1997)
    Öğretmenlik yaptığı yıllarda Anadolu’yu tanıyan Cahit Külebi, memleketçi şiirimize yeni bir ses getirmiştir,
    Şiirlerinde derin bir Anadolu sevgisi vardır; İyimser, açık ve gerçekçi bir bakışla Anadolu’ya eğilmiştir. Şiirlerinde temiz bir Türkçe, Karacaoğlan’ı andıran bir içtenlik görülür.
    Hayale pek yer vermez, gerçekçi bir anlayışla yazmıştır. Onu “gerçekçi – romantik” bir şair olarak niteleyebiliriz.
    Eserleri
    Şiir: Adamın Biri, Rüzgâr, Atatürk Kurtuluş Savaşı’nda, Yeşeren Otlar.
    SABAHATTİN KUDRET AKSAL (1920 – 1993)
    Şiir ve öyküleriyle tanınır. Biçimi oldukça önemser.
    Garipçilerden etkilendiği ilk şiirlerinden sonra, insanın evrendeki yerini, değerini aramaya çabaladığı felsefi düşünceleri içinde barındıran bir şiire yönelmiştir.
    Eserleri
    Şiir: Şarkılı Kahve, Gün Işığı, Duru Gök, Eşik
    Öykü: Gazoz Ağacı
    CAHİT ZARİFOĞLU (1940 – 1987)
    İlk şiirlerinde ikinci yeni akımının etkileri görülür. Madde-ruh çatışması, “Batı diktasına karşı Doğu protestosu” temalarını işledi.
    İlk şiir kitabı “İşaret Çocukları” 1967′de yayınlandı. Şiirlerinde dinsel inançları çerçevesinde ele aldığı Anadolu insanlarının acı, umut ve sevgilerini yansıttı.
    Son şiirlerinde ise İslamcı düşüncedeki insan sevgisi, toplumsal mutluluk anlayışını işledi. Yer yer gerçeküstü ögeler ve eski şiir kalıplarını uyguladı.
    Eserleri
    Şiir: İşaret Çocukları, Yedi Güzel Adam, Menziller, Korku ve Yakarış
    Hikâye: İnsanlar
    Çocuk Hikâyeleri: Serçekuş, Katıraslan, Ağaçkakanlar, Yürek Dede ile Padişah, Küçük Şehzade, Motorlu Kuş, Kuşların Dili
    Çocuk Şiirleri: Gülücük, Ağaçokul (Çocuklara Afganistan Şiirleri)
    Roman: Savaş Ritimleri, Ana
    Günlük: Yaşamak
    Deneme: Bir Değirmendir Bu Dünya, Zengin Hayaller Peşinde
    Tiyatro: Sütçü İmam
    ERDEM BAYAZIT (1939 – 2008)
    Tok, kavgacı, destana yatkın bir üslûpta söylenmiş olan şiirlerinde ayrıca ince duyarlılıklar işlenmiştir. İslâmî ton bir “leit-motif (sıkça işlenen tema)” halinde bütün şiirlerine yayılmıştır.
    Şiirleri Açı (K. Maraş), Çıkış (Ankara), Yeni İstiklâl, Büyük Doğu, Diriliş, Edebiyat, Mavera ve Yedi İklim dergilerinde yayınlanmıştır.
    Eserleri
    Şiir: Sebeb Ey, Risaleler, Şiirler
    Gezi: İpek Yolundan Afganistan’a: 1981′de İran, Pakistan, Afganistan ve Hindistan’ı içeren iki aylık gezi ile ilgili izlenimlerini kitaplaştırdı.
    HİLMİ YAVUZ (1936 – …)
    Başlangıçta daha çok İkinci Yeni akımının etkisinde imgeci şiirler yazdı. Sonraki yıllarda gelenekçilikle çağdaş bir bakışı kaynaştıran, biçim ve özün dengelendiği bir düzey sergiledi.
    İslam mistisizmi, özellikle de tasavvuftan yararlanarak kendine özgü bir sözcük dağarcığı geliştirdi.
    Eserleri
    Şiir: Bakış Kuşu, Bedreddin Üzerine Şiirler, Doğu Şiirleri, Yaz Şiirleri, Gizemli Şiirler, Zaman Şiirleri, Söylen Şiirleri, Ayna Şiirleri, Hüzün ki En Çok Yakışandır Bize, Gülün Ustası Yoktur, Erguvan Şiirler, Çöl Şiirleri, Akşam Şiirleri, Yolculuk Şiirleri, Hurufi Şiirler, Büyü’sün Yaz.
    BEDRİ RAHMİ EYÜBOĞLU (1923 – 1975)
    “D grubu” ressamları arasındadır. Ressam kişiliğinden gelen ögeler şiirlerinde önemli yer tutar. Ressamlığın verdiği bakış açısıyla adeta renklerle tablo çizmiştir.
    Şiirlerinin sosyal içeriği de vardır. Anadolu insanının yoksul yaşamını anlatmıştır.
    Halk edebiyatının masal, şiir, deyiş, gibi türlerine karşı duyduğu hayranlık şiirlerine yansımıştır; halk kültüründen esinlenmiştir. Şiirlerinde gözlemlerine de yer vermiştir.
    Şiirlerinde biçim, ölçü, uyak kaygısı taşımamıştır. Şiirlerini doğal ve akıcı bir üslupla yazmıştır.Gezi ve deneme türündeki yapıtlarında halk kültürü, halk sanatı konusundaki düşüncelerini ortaya koymuştur.
    Eserleri
    Şiir: Dol Karabakır Dol, Karadut, Tuz, Yaradan’a Mektuplar, Üçü Birden, Dördü Birden, Yaşadım
    Düzyazı: Tezek, Delifişek, Canım Anadolu
    ÖZDEMİR ASAF (1923 – 1981)
    Şiirlerini döneminden ayrı bir dil ve söyleyiş tarzıyla yazmıştır.
    Dize sayısını çoğu kez en aza indirmiştir. Şiirlerinde imajsız, anlamsız, yer yer ironik söyleyişe özen göstermiştir. Şiirlerde “sen – ben ikilemi”ni ele almıştır.
    Yaşadıklarını, çevresindeki olayları soyutlaştırarak düşünce planına aktarmıştır.
    Eserleri
    Şiir: Dünya Kaçtı Gözüme, Sen Sen Sen, Bir Kapı Önünde, Yuvarlağın Köşeleri (Özdeyişler-Etika), Benden Sana Mutluluk, Nasılsın, Yalnızlık Paylaşılmaz, Çiçekleri Yemeyin, Yumuşaklıklar Değil, Bir Kapı Önünde, Lavinia
    Düzyazı: Ça
    Hikâye: Dün Yağmur Yağacak
    MAVİCİLER (MAVİ AKIMI)
    Garip akımına karşı bir duruş sergilemeleri ve yenilikçi şiiri savunmaları, onları “Garip Dışında Yeniliği Sürdüren Şiir” akımına dâhil eder. Atilla İlhan’ın 1952 – 1956 yıllarında çıkardığı derginin adı olan “Mavi”nin etrafında toplanan Orhan Duru, Ferit Edgü gibi sanatçıların oluşturduğu bir edebi topluluktur.
    İkinci Yeniciler
    1950’li yıllarda Edip Cansever, İlhan Berk, Cemal Süreya, Turgut Uyar, Sezai Karakoç ve Ece Ayhan gibi şairlerin başını çektiği bir şiir ve edebiyat akımıdır. Garipçiler’e ve 1940 Toplumcu Gerçekçi Kuşağı’na tepki olarak doğmuştur. Türk şiirinde değişik imge, çağrışım ve soyutlamalarla yeni bir söyleyiş bulma amacında olan bir akımdır.
    İkinci Yenicilerin Özellikleri:
    II. Yeni, şiirimizde çok uzun soluklu olmasa da, geniş bir okuyucu kitlesi bulamasa da Türk şiirine yeni boyutlar getirmiştir.
    “Şiir için şiir” anlayışıyla hareket etmişler; erdem, ahlak, toplum ve gerçek gibi konuların şiirin dışında tutulması gerektiğini savunmuşlardır.
    Onlara göre anlamlı olmak şiir için önemli değildir.
    II. Yeni’ye göre şiir bir öykü anlatma aracı değildir. Öteki edebi türlerden kesin çizgilerle ayrılmalıdır. Bu yüzden konuyu ve olayı şiirden atmışlardır.
    Eşya, görünüm ve insanı gerçeküstücülükten daha aşırı bir soyutlama ile anlatmayı amaç edinmişlerdir.
    Onlara göre şiirde ahenk, ölçü ve uyakla değil; musiki ve anlatım zenginliği ile sağlanmalıdır.
    Garip’teki gibi ortak bir hareket olmayıp bağımsız şairlerin benzer bir çizgide şiir yazmasıyla oluşmuştur.
    Topluluğun Sanatçıları MEHMET ERDAL TORUN
    1. CEMAL SÜREYA (1931 – 1990)
    Kendine özgü söyleyiş biçimi ve şaşırtıcı buluşlarıyla, zengin birikimi ile duyarlı, çarpıcı, yoğun, diri imgeleriyle İkinci Yeni şiirinin en başarılı örneklerini vermiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Üvercinka, Göçebe, Sevda Sözleri
    2. TURGUT UYAR (1927 – 1985)
    Kaynak dergisinin bir şiir yarışmasında Arz-ı Hal şiiri ikincilik kazanınca Nurullah Ataç’ın güvendiği şairler arasına girdi.
    İkinci Yeni Şiir akımının önde gelen şairlerindendir.
    Eserleri:
    Şiir: Arz-ı Hal, Türkiyem, Dünyanın En Güzel Arabistanı
    3. SEZAİ KARAKOÇ (1933 – …)
    Şiir üslubu bakımından, az çok İkinci Yeni’ye yakın sayılsa da, şiirinde işlediği temalar, inandığı değerler bakımından şiirimizde yeni ve değişik bir sestir.
    “Mona Rosa” şiiriyle sevilmiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Körfez, Şahdamar, Ateş Dansı, Mona Rosa
    4. EDİP CANSEVER (1928 – 1986)
    İkinci Yeni akımının özgün örneklerini verdi.
    Şirinde zamanla sevinç yerini bunalıma, toplumsal dengesizlikleri eleştirme kaygısı yerini yıkıcı bir umutsuzluğa bıraktı. “Dize işlevini yitirdi” gerekçesiyle yeni arayışlara yöneldi.
    İkinci Yeni içindeki bazı şairler gibi anlamsızlığı savunmadı. Kapalı, anlaşılması güç, yine de anlamdan ayrılmayan bir şiire yöneldi. Çok farklı imgeler kullanırken bile düşünce öğesini göz ardı etmedi.
    Eserleri:
    Şiir: İkindi Üstü, Yerçekimli Karanfil, Tragedyalar
    5. ECE AYHAN (1931 – 2002)
    Kendine özgü çağrışımlar ve göndermelerle örülü şiirleriyle hem Türk şiirinde hem de İkinci Yeni’nin içinde farklı bir kanal açtı. Şiirinin kilit noktası dildir.
    Eserleri:
    Şiir: Ortadokslular, Sivil Şiirler, Son Şiirler
    6. İLHAN BERK (1918 – 2008)
    Doğu şiirinin klasik kalıplarını denedi, beyit ve türkü biçimlerinden yararlandı.
    Araştırmacı kişiliği, özgün duyarlılıkları ve buluşlarıyla 20. Yüzyıl Türk şiirinin en önemli isimleri arasındadır.
    Eserleri:Şiir: İstanbul, Günaydın Yeryüzü, Pera MEHMET ERDAL TORUN

    7. ÜLKÜ TAMER (1937 – …)
    İlk şiir kitabı “Soğuk Otların Altında” ile başlayarak İkinci Yeni duyarlılığını yansıtan soyutlamalara yönelik, yoğun ve özgün bir imge anlayışı geliştirdi.
    Yalın bir dil kullandığı şiirlerinde giderek toplumsal kaygılar ve düşünce öğeleri ağırlık kazandı.
    Eserleri:Şiir: Gök Onları Yanıltmaz, Sıragöller, Seçme Şiirler
    İkinci Yeni Sonrası Toplumcu Şiir (1960 – 1980)
    1960 kuşağı şairleri, 1961 anayasasının sağladığı özgürlükle birlikte, Nazım Hikmet’in kitaplarının yayımlanmasının serbestleştiği, siyasal ve güncel dergilerin yoğun olarak okunduğu ve gündemi belirlediği bir ortamın etkisindedirler.
    “Yeni Gerçek”, “And”, “Halkın Dostları”, “Militan” gibi dergiler etrafında toplanan şairler, şiir anlayışlarını ve ideolojilerini bu dergilerde açıklamaya çalışmışlardır.
    Marksist felsefeyi benimseyen toplumcu gerçekçi şairler, daha çok sosyal ve güncel politikayı konu edinmişler, halkın ve işçi sınıfının sorunlarını politik bir bakışla ortaya koymaya çalışan şiirler yazmışlardır.
    Önemli temsilcileri Ataol Behramoğlu, İsmet Özel, Süreyya Berfe, Özkan Mert, Refik Durbaş ve Nihat Behram’dır.
    İkinci Yeni Sonrası Toplumcu Şiirin Özellikleri:
    Umut ve yarına inanç, direnme ve isyan konuları şiire hâkimdir.
    Şairler, toplumun sözcüleri gibi şiirler yazmışlardır.
    İkinci Yeni Şiiri, kapalı bir özellik gösterirken; İkinci Yeni Sonrası Toplumcu Şiir açık anlatımıyla dikkat çeker.
    Biçimden çok içeriğe önem vermişler, toplumsal mesajları etkili kılmak için slogan üslubundan yararlanmışlardır.
    İkinci Yeni Sonrası Toplumcu Şiiri savunan şairlerde; 1940 toplumcuları ve Nazım Hikmet, Namık Kemal, Tevfik Fikret ve Mehmet Akif gibi şairler arasında şiire toplumsal bir işlev yükleme bakımından ortaklık vardır.
    İkinci Yeni Sonrası Toplumcu Şiirin Önemli Şairleri
    1. ATAOL BEHRAMOĞLU (1942 – …)
    İsmet Özel’le “Halkın Dostları”, Nihat Behram’la “Militan” dergilerini çıkarmış ve bu dergilerin yöneticiliğini yapmıştır.
    İkinci Yeni etkisini taşıyan ilk dönem şiirlerinden sonra, 1970’li yıllarda işçi sınıfının, siyasal mücadele içerisinde bulunan insanların sıkıntılarını, duygularını ve umutlarını anlatmıştır.
    “Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var” şiiriyle geniş kesimler tarafından sevilmiştir.
    Şiirlerini günlük konuşma diliyle, yalın ve açık bir anlatımla yazmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Bir Ermeni General, Bir Gün Mutlaka, Yolculuk Özlem Cesaret ve Kavga Şiirleri, Kuşatmada, Mustafa Suphi Destanı, Dörtlükler, Ne Yağmur… Ne Şiirler…
    2. İSMET ÖZEL (1944 – …)
    İkinci Yeni esintisiyle başlayan şiir serüveninde, 1960 ve1970’li yıllarda, toplumcu şiirin unutulmaz şiirlerini yazmıştır.
    Modern şiirin İkinci Yeni ile elde ettiği kazanımlara yeni bir açılım getirmiştir.
    1974’ten sonra İslami, mistik bir yöneliş içinde olmuştur.
    Eserleri:
    Şiir: Geceleyin Bir Koşu, Evet İsyan, Cinayetler Kitabı, Cellâdıma Gülümserken, Erbain.
    3. SÜREYYA BERFE (1943 – …)
    İlk şiirlerinde İkinci Yeni akımının izleri görülür.
    1966’dan sonra halk geleneğinden beslenen yeni bir şiir dili kurmanın olanaklarını aramış, toplumsal ve halkçı bir yönelim gösteren şiirler yazmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Gün Ola, Savrulan, Hayat ile Şiir, Ufkun Dışında, Ruhumun, Nabiga.
    1980 Sonrası Şiir
    1980 sonrasında yazılan şiir, bazı edebiyat çevrelerinde kayıp dönem olarak adlandırılmaktadır. 2000’li yıllara değin süren sessizlik ve şiirdeki hareketsizlik, birçok kesimi bu dönem edebiyatını yok saymaya itmiştir.
    Bu dönemde Haydar Ergülen, Hüseyin Atlansoy, Seyhan Erözçelik, Lale Müldür, Ahmet Erhan ve Küçük İskender gibi şairler şiirin hareketliliğini sağlamışlardır.
    İkinci Yeni sonrasında 1980’e kadar şiiri toplumcu bir bakışla kavrayan şairlerin anlayışı, 1980 darbesiyle yerini özellikle 1970’lerin toplumculuğunu ön plana alan şiire karşı duran 1980 kuşağı şairlerine bırakmıştır.
    1980 sonrası şairleri; şiirde geleneksel birikimin önemini vurgulamışlar ve Halk, Divan, İkinci Yeni ve saf şiir gibi ayrımlara girmeden en yeniden en eskiye kadar Türk şairlerini dikkatle okumayı savunmuşlardır.
    1980 Sonrası Şiirin Özellikleri:
    Bu dönem şairleri birlikte dergiler çıkarmışlardır.
    1980 şairleri için ortak bir anlayıştan çok, grupların ve kişilerin ayrı ayrı şiir anlayışlarından söz edilebilir.
    Yazko Edebiyat, Üç Çiçek, Şiiratı ve Sombahar gibi dergiler bu dönemde etkilidir.
    İkinci Yeni Sonrası Toplumcu Şiirde olduğu gibi ideolojiyi şiirlerinde öncelikli bir öğe olarak görmemişlerdir.
    Düz yazıya yaklaşan bir üslupla, anlatmaya imkan veren temaları da şiirlerinde işlemişlerdir.
    İmge anlayışlarında uzak çağrışımlara önem vermeleri bakımından İkinci Yeni’yle yakınlıkları vardır.
    1980 Sonrası Şiirin Önemli Temsilcileri
    1. HAYDAR ERGÜLEN (1956 – …)
    Üç Çiçek dergisini çıkarmış, Şiiratı dergisinde emeği geçmiştir.
    Aşk, kardeşlik, yaşantılar, çocukluk gibi konuları çoğunlukla imgeli ve mecazlı bir dille işlemiştir.
    Alevi-Bektaşi şiir geleneğiyle birlikte Cemal Süreya ve Behçet Necatigil ile yakınlıklar kurmuştur.
    Eserleri:
    Şiir: Karşılığını Bulamamış Sorular, Sokak Prensesi, Kabareden Emekli Bir Kızkardeş, 40 Şiir Ve Bir.
    2. HÜSEYİN ATLANSOY (1962 – …
    Mistik metafizikçi yönü ağır basan bir şairdir.
    Metropol hayatını ve ilişkilerdeki hızlı değişimi, konuşma dilinin imkânlarından yararlanarak ironik bir biçimde işlemiştir.
    Eserleri:Şiir: İntihar İlacı, Balkon Çıkmazında Efendilik Tarihi, Şehir Konuşmaları, İlk Sözler, Su Burcu.
    Cumhuriyet Döneminde Halk Şiiri
    Cumhuriyet’le birlikte halk kültürüne büyük önem verilmiş, halk müziği ve dili araştırmaları bilimsel bir kimlik kazanmıştır. Cumhuriyet döneminde de halkın duygu ve düşüncelerinin her zaman tercümanı olan halk şiiri örnekleri verilmiştir.
    Cumhuriyet Dönemi Halk Şiirinin Özellikleri:
    Halk şairleri usta-çırak ilişkisi içinde yetişmeye devam etmişlerdir.
    Genel olarak saz eşliğinde şiir söyleme geleneğinin takipçisidirler.
    Saz çalma geleneğine uymayıp sadece şiir yazan şairler de vardır. (Abdurrahim Karakoç gibi)
    Bu dönem halk şairleri, şiirlerinde geleneksel konuların yanında güncel konuları da işlemişlerdir.
    19. yüzyıl halk şiirine göre Cumhuriyet dönemi halk şiirleri daha sade bir dille söylenmiştir.
    Divan şiiri etkisi ve Arapça-Farsça sözcüklerin kullanımı bu dönemde oldukça azalmıştır.
    Cumhuriyet Dönemi Halk Şiirinin Önemli Temsilcileri:
    1. ÂŞIK VEYSEL ŞATIROĞLU (1894 – 1973)
    Sivas’ın Şarkışla ilçesinde doğan şair, gözlerini küçük yaşlarda kaybetmiş ve öğrenim görememiştir.
    Şiirlerinde vatan, toprak sevgisi ve aşkı işlemiştir.
    Ahmet Kutsi Tecer tarafından keşfedilmiş, şiirlerini hece ölçüsüyle yazmıştır.
    “Kara Toprak”, “Uzun İnce Bir Yoldayım” gibi şiirleriyle oldukça sevilmiştir.
    Eseri:
    Şiir: Dostlar Beni Hatırlasın
    2. ABDURRAHİM KARAKOÇ (1932 – 2012)
    Saz çalmamakla birlikte şiirlerini halk şiiri gelenekleri doğrultusunda yazmıştır.
    Politik taşlamalarıyla tanınan şair, “Mihriban” adlı şiiriyle geniş kesimler tarafından sevilmiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Hasan’a Mektuplar, Haber Bülteni, Kan Yazısı, Vur Emri, Beşinci Mevsim
    3. ÂŞIK MAHSUNİ ŞERİF (1940 – 2002)
    Halkın sıkıntılarını toplumcu bir bakış açısıyla anlatmış, güncel siyaseti konu alan politik şiirler ve taşlamalar yazmıştır.
    Şiirlerini saz eşliğinde söylemiştir.
    Eserleri:
    Şiir: İşte Gidiyorum Çeşm-i Siyahım, Bu Mezarda Bir Garip Var, Dom Dom Kurşunu, Yuh Yuh, Bizden Geriler
    4. ÂŞIK MURAT ÇOBANOĞLU (1940 – 2005)
    Âşıklık geleneğinin bir parçası olan türkülü hikayeler anlatma konusunda oldukça başarılıdır.
    Kendi türkülerinin yanında usta malı türküleri de genç kuşaklara aktarmıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Cumhuriyet Destanı, Öğretmen, Dertli Bülbül, Neyine Güvenemem Yalan Dünyanın, Yaradan
    5. ÂŞIK ŞEREF TAŞLIOVA (1938 – …)
    Günümüz saz şiirinin önde gelen temsilcilerindendir.
    Şiirlerinde aşk, hasret, tabiat ve sosyal konuları işlemiştir.
    Eserleri:Şiir: Ben Bir Şeyda Bülbül, Güzel Görünür, Gönül Bahçesi
    6. ÂŞIK FEYMANİ (1942 – …)
    Şiirlerinde tasavvufi deyişlere yer veren şair, atışma alanında büyük başarı göstermiştir.
    Çukurovalı âşıklar arasında büyük saygınlığı vardır.
    Eserleri:Şiir: Ahu Gözlüm, Barışmam, Anadolum, Mevlana, Elveda, Bugün Bayramdır
    IV. ÜNİTE: CUMHURİYET DÖNEMİNDE OLAY ÇEVRESİNDE OLUŞAN EDEBÎ METİNLER
    Cumhuriyet döneminde anlatmaya bağlı edebi metinler kaleme alan bazı önemli yazarlar şunlardır:
    SAİT FAİK ABASIYANIK (1906 – 1954)
    Çağdaş öykücülüğün öncülerindendir.
    Hikâyelerinde “konu” ve “olay”dan çok “zaman”dan ve “insan yaşamı”ndan kesitler öne çıkar.
    Türk edebiyatında Çehov tarzı hikâyenin en önemli temsilcisidir.
    Genellikle gerçekçi olan yazarın bazı öykülerinde gerçeküstü ögeler öne çıkar.
    İstanbul, deniz, balık, yoksulluk, avare insanlar, doğa yaşama bağlılığın göstergesi olarak öykülerinde sıkça yer bulur.
    Hikâyelerini sade bir Türkçeyle yazmıştır.
    Eserleri:
    Öykü: Semaver, Sarnıç, Mahalle Kahvesi, Tüneldeki Çocuk, Şahmerdan, Lüzumsuz Adam, Havada Bulut, Kumpanya, Alemdağ’da Var Bir Yılan, Son Kuşlar, Az Şekerli
    Roman: Medar-ı Maişet Motoru (Sonraki baskıda adı “Birtakım İnsanlar”), Kayıp Aranıyor
    Şiir: Şimdi Sevişme Vakti
    Röportaj: Mahkeme Kapısı
    MEMDUH ŞEVKET ESENDAL (1883 – 1952)
    Durum (kesit, Çehov tarzı) öykücülüğünün ilk ustasıdır.
    Halkın içinden kişileri (memur, esnaf), onların önemsiz görünen davranışlarını konu edinmiştir.
    Halkı, iyi ve kötü yönleriyle, onları sevdirerek anlatmıştır.
    Sade, süssüz, kısa cümlelerle kurulmuş, yumuşak bir dili vardır.
    Toplumun çektiği sıkıntıları, sorunları abartmadan ve umutsuzluğa düşürmeden göz önüne sermiştir.
    “Haşmet Gülkokan” ve “Komiser” gibi hikâyeleriyle sevilmiştir.
    Eserleri:Hikâye: Otlakçı, Mendil Altında, Temiz Sevgiler, Ev Ona Yakıştı
    Roman: Ayaşlı ve Kiracıları, Miras
    HALİKARNAS BALIKÇISI (1886 – 1973)
    Asıl adı Cevat Şakir Kabaağaçlı’dır.
    Azra Erhat ve Sabahattin Eyüboğlu’yla birlikte topraklarımızda yeşermiş bütün kültürler, bizden önceki bütün uygarlıklar bizimdir, hemşerimizdir, anlayışıyla yola çıkan “Mavi Anadoluculuk” anlayışına bağlı Türk hümanistlerinden biridir.
    Eserlerinde denizi, deniz insanlarını, Bodrum’u, Ege Denizi’nin efsanelerini anlatmıştır.
    Üsluba ve tekniğe çok önem vermeyen yazarın, şiirsel, destanımsı ve coşkulu bir anlatımı vardır.
    Eski Yunan ve Anadolu uygarlıkları ve mitoloji birikimini de eserlerinde yansıtmıştır.
    Eserleri:
    Öykü: Merhaba Akdeniz, Ege Kıyılarından, Yaşasın Deniz, Egenin Dibi, Gülen Ada, Gençlik Denizlerinde
    Roman: Aganta Burina Burinata, Ötelerin Çocuğu, Uluç Reis, Turgut Reis, Deniz Gurbetçileri
    Anı: Mavi Sürgün

    MUSTAFA NECATİ SEPETÇİOGLU (1932 – 2006)
    Türk tarihini ve bugünkü toplumsal yapıyı anlatan eserler yazmıştır.
    Romanlarında Malazgirt Savaşı’ndan Osmanlı İmparatorluğu’nun kuruluşuna kadarki Türk tarihini konu edinmiştir.
    İslamiyet öncesi Türk destanlarını “Yaratılış ve Türeyiş” adlı eseriyle günümüz diline çevirmiştir.
    Tiyatro türünde eserleri de vardır.
    Eserleri:
    Roman: Kilit, Anahtar, Kapı, Konak, Çatı, Üçler Yediler Kırklar, Bu Atlı Geçide Gider, Karanlıkta Mum Işığı

    BİLGE KARASU (1930 – 1995)
    Anlattığıyla, anlatımıyla özgün bir imzadır.
    Resimden, müzikten felsefeye, sinemaya uzanan geniş bir ilgi yelpazesi içinde bireyin sorunlarını sevgi, dostluk, yalnızlık odağında ele almıştır.
    Ben merkezli hikâyeler yazmıştır.
    Eserleri:
    Öykü: Troya’da Ölüm Vardı, Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı, Göçmüş Kediler Bahçesi, Narla İncire Gazel

    NEZİHE MERİÇ (1925 – 2009)
    Toplum içinde bile kendi iç yalnızlığını sürdüren genç kız ve kadınları başarıyla anlatmıştır.
    Çehov tarzı hikâyeye uygun eserler vermiştir.
    Öykü, tiyatro ve roman türlerinde eserler yazmıştır.
    Eserleri:Öykü: Bozbulanık, Topal Koşma, Menekşeli Bilinç, Dumanaltı, Bir Kara Derin Kuyu, Yandırma, Gülün İçinde Bülbül Sesi Var, Çisenti

    VÜS’AT ORHAN BENER (1922 – 2005)
    Vüs’at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir.
    Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi.
    Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi.
    Bener’in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs’at O. Bener’in çocuğu olmadı.
    Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener’in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışa vuran bilinç akışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak “iç konferans tekniği” olarak adlandırmıştır.
    Öykülerinin yanı sıra Vüs’at O. Bener’in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
    Eserleri:
    Öykü: Dost, Yaşamasız, Siyah-Beyaz, Mızıkalı Yürüyüş, Kara Tren, Kapan
    Oyun: Ihlamur Ağacı, İpin Ucu
    Roman: Buzul Çağının Virüsü, Bay Muannit Sahtegi’nin Notları
    Şiir: Manzumeler
    Milli Edebiyat Zevk ve Anlayışını Sürdüren Eserler
    Milli Edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren eserlerin özellikleri şunlardır:
    Cumhuriyet’in ilk dönem ürünlerinde Milli Edebiyat zevk ve anlayışına uygun hikâye ve romanlar yazılmıştır.
    Cumhuriyet’le birlikte siyasi, ekonomik ve toplumsal hayattaki değişimler edebiyata da yansımış; Anadolu’ya açılma, Anadolu’yu görüp anlatma ve Anadolu insanını konu edinme öne çıkmıştır.
    Cumhuriyet döneminde Milli Edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren hikâye ve romanlarla Milli Edebiyat dönemi roman ve hikâyeleri arasında; Anadolu coğrafyasını ve halkını anlatma bakımından bir ortaklık olmakla birlikte Atatürk ilke ve inkılâplarını konu edinme, savaş sonrası hayatı da anlatma bakımından farklılıklar söz konusudur.
    Roman ve hikâyelerde toplumsal ve kültürel farklılıklar, ülke ve toplum sorunları, Kurtuluş Savaşı, eski-yeni çatışması, köy ve kasaba insanının çelişkileri, tarihi konular, yanlış Batılılaşma konuları ağırlıkla işlenmiştir.
    Realizm akımından etkilenilmiş, Cumhuriyet döneminin hazırlayıcıları olan I. Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı konu edilmiştir.
    Atatürk ilke ve inkılâplarına uygun bir bakışla eserler yazılmış, yanlış Batılılaşma konusu ele alınmıştır.
    Batıl inançlar ve hurafeler eleştirilmiştir.
    Toplumsal faydayı esas alan eserler yazılmıştır.
    Doğu – Batı karşılaştırmaları yapılmıştır.
    Halkın sıkıntıları, aydın – halk çatışması konu edilmiştir.
    Milli Edebiyat zevk ve anlayışını sürdüren hikâyelerde Maupassant tarzının (olay hikâyesi) özellikleri
    Toplumcu Gerçekçi Eserler (Toplumsal Gerçekçiler)
    Türk edebiyatında toplumcu gerçekçilik, 1930’lardan 1980’lere kadar özellikle roman alanında varlığını güçlü bir biçimde sürdürmüştür.
    Toplumcu gerçekçi bakış doğrultusunda işçilerin, dar gelirlilerin dünyası, köydeki yaşam tarzı sunulmuş, köyden kente göçün ortaya koyduğu sorunlar, toplumcu dünya görüşüne uygun olarak sergilenmiştir.
    1930’larda üretilen Anadolu insanının gerçeğini, toplumsal değişimle yaşanan sancıları anlatan öyküler ve romanlar, toplumcu gerçekçi edebiyatın kuruluşunun ilk örnekleri niteliğindedir.
    Sabahattin Ali, özellikle Anadolu’ya yönelme ve ne anlattığı kadar nasıl anlattığına da önem veren nitelikli roman ve hikâyeleriyle toplumcu gerçekçilerin öncülerden biridir.
    Toplumcu gerçekçi eser veren yazarların bir bölümü özellikle köy sorunlarına yönelmişlerdir. Tanzimat döneminde Nabizade Nazım’ın Karabibik kitabıyla başlayan köye yönelmenin ilk başarılı örnekleri Ebubekir Hazım Tepeyran’ın “Küçük Paşa” ve Reşat Nuri Güntekin’in Çalıkuşu adlı yapıtlarıyla Milli Edebiyat döneminde verilmiştir.
    1950’li yıllarda Köy Enstitülü yazarların çabalarıyla köy olgusu romanlarda daha farklı bir şekilde ele alınmaya çalışılmıştır. Köy Enstitülerinde yetişen köy kökenli yazarlar konularını daha çok toprağa bağlı insanların hayatlarından alan eserler yazmışlardır. Anadolu köy ve kasabalarına yönelmişlerdir.
    Mahmut Makal’ın 1950’de köy notlarını içeren “Bizim Köy” adlı kitabının yayımlanmasıyla, Fakir Baykurt ve Talip Apaydın gibi yazarların eserleriyle köye ve köy hayatına ilgi daha da artmıştır.
    1960’lardan itibaren Fakir Baykurt, Kemal Bilbaşar, Yaşar Kemal gibi yazarlar köy – kasaba konularını işlemeyi sürdürürken Sabahattin Ali, Kemal Tahir, Orhan Kemal, Samim Kocagöz, Rıfat Ilgaz, Aziz Nesin gibi yazarlar bir süre sonra kent insanının ve büyük kentin sorunlarını da ele alan konulara yönelmişlerdir.
    Toplumcu Gerçekçi Sanatçılar MEHMET ERDAL TORUN

    SADRİ ERTEM (1900 – 1943)
    1930’lu yıllarda, konularını köylünün, işçinin, orta sınıfın sıkıntılarından alan romanlar yazmıştır.
    Sanatsal üsluba karakter ve duygu tahlillerine önem vermemiştir. Yani estetiği düşünmemiş; sadece ekonomik, sosyolojik, sınıfsal gerçekleri anlatmaya çalışmıştır.
    Eserleri:
    Roman: Çıkrıklar Durunca, Bir Varmış Bir Yokmuş, Düşkünler, Yol Arkadaşları
    Hikâye: Silindir Şapka Giyen Köylü, Bacayı indir Bacayı Kaldır, Korku, Bay Virgül, Bir Şehrin Ruhu
    SABAHATTİN ALİ (1907 – 1948)
    Toplumcu gerçekçi bir sanatçıdır.
    Şiirler, hikâyeler, romanlar yazmış, çeviriler yapmıştır. Sabahattin Ali, 1930’lu yıllarda öyküye gerçekçi ve yeni bir soluk getirmiştir.
    Öykülerinde, tanımlamakta güçlük çektiğimiz kimi duyguları ustalıkla anlatmıştır.
    İnsanın zavallılığını ve gücünü aynı sarsılmaz üslupla, zaman zaman masalsı ve destansı bir biçimde yansıtmayı başarmıştır.
    Şiirlerini halk şiirinden esinlenerek yazmıştır. Romanlarında da insanın ruhuna ayna tutmuş ve gerçeğe bu aynadan bakmış, okurların gerçekliği daha derinden algılamasını sağlamıştır.
    Markopaşa adlı mizahi dergiyi çıkaranlar arasında (Aziz Nesin ve Rıfat Ilgaz’la birlikte) yer almış, bu dergide başyazılar yayımlamıştır.
    Eserleri:
    Öykü: Değirmen, Kağnı, Ses, Yeni Dünya, Sırça Köşk
    Şiir: Dağlar ve Rüzgâr
    Roman: Kuyucaklı Yusuf, içimizdeki Şeytan, Kürk Mantolu Madonna
    KEMAL TAHİR (1910 – 1973)
    Toplumcu gerçekçi bir romancıdır.
    Hapishane yaşamını, Kurtuluş Savaşı’nı, tarihi, köy yaşamını ve eşkıya hikâyelerini konu edindiği romanlarıyla tanınmıştır.
    Tasvire önem veren yazarın eserlerinde anlaşılır bir dili ve yalın bir anlatımı vardır.
    Osmanlı Devleti’nin kuruluşunu anlattığı, Osmanlı toplumunun gelişim sürecinin Batı’dan farklı olduğunu ileri sürdüğü tezli romanı “Devlet Ana” romanıyla ve Kurtuluş Savaşı yıllarını konu edindiği “Yorgun Savaşçı” romanlarıyla tanınmıştır. “Yol Ayrımı” romanında da Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki çok partili hayata geçiş denemesini anlatmıştır. Bu romanları aynı zamanda tarihi roman türündedir.
    Ekonomik kaygıyla polisiye roman türünün önemli eseri olan Mayk Hammer’ın yerli versiyonlarını yazmıştır.
    Eserleri:
    Roman: Devlet Ana, Yorgun Savaşçı, Esir Şehrin İnsanları, Rahmet Yolları Kesti, Esir Şehrin Mahpusu, Bozkırdaki Çekirdek, Kurt Kanunu, Yol Ayrımı
    AZİZ NESİN (1916 – 1995)
    Toplumcu gerçekçi bir yazardır.
    “Markopaşa” adlı mizahi hiciv dergisini çıkaranlar arasındadır.
    Dünyaca tanınmış mizahi öykü yazarıdır.
    Eserleri:
    Roman: Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz, Zübük
    Öykü: Toros Canavarı, Damda Deli Var, Fil Hamdi, Sizin Memlekette Eşek Yok Mu?
    ORHAN KEMAL (1914 – 1973)
    Toplumcu gerçekçi bir yazardır.
    Gerçek adı “Mehmet Raşit Öğütçü” olan yazar daha çok öyküleriyle tanınır.
    Öyküleri dışında oyun, roman ve senaryolar da yazmıştır.
    Öykü ve roman kişilerini, günlük konuşma diliyle ve yerel sözcüklerle konuşturmadaki ustalığı dikkat çekmiştir.
    Çukurova’nın sanayileşmesini ve işçi sorunlarını, tarımın makineleşmesi ve ırgatların sıkıntılarını, mahpusları, bekçileri gardiyanları… konu edinmiştir.
    Eserleri:
    Öykü: Ekmek Kavgası, 72. Koğuş, Önce Ekmek, Mahalle Kavgası
    Roman: Baba Evi, Murtaza, Cemile, Bereketli Topraklar Üzerinde, Hanımın Çiftliği, Avare Yıllar, Gurbet Kuşları
    YAŞAR KEMAL (1923 – )
    Toplumcu gerçekçi bir yazardır.
    Asıl adı Kemal Sadık Göğçeli’dir.
    Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan, Anadolu insanının ekonomik ve toplumsal sorunlarını dile getirdiği röportajları ile tanınmaya başlamıştır.
    1953-54’te Cumhuriyet’te tefrika edilen ilk romanı “İnce Memed” büyük ilgi uyandırmıştır. Türkiye’de tarımdan sanayileşmeye geçiş evresi olarak nitelenebilecek 1950’li yıllarda, Çukurova’nın geniş biçimde makineleşmeye açılması ve verimli topraklar üzerindeki ağalar arası rant savaşının kızışması, bunun yoksul Çukurova köylüsü üzerindeki sonuçları Yaşar Kemal’in romanlarının ilk evresinin ana temasını oluşturmuştur.
    Ağa baskısı karşısında dağa çıkan eşkıya “İnce Memed”le yazar, bir destan kahramanını anlatırken aynı zamanda toplumsal yapıdaki aksaklıkların da eleştirisini yapar.
    “Teneke”, Çukurova yöresindeki çeltik ağalarına karşı mücadele eden ve köylünün yanında yer alan genç ve idealist bir kaymakamın trajik öyküsünü işler, “aydının mücadele gücü”nü dile getirir. Daha sonra bu romanı iki perdelik oyun biçiminde sahneye uyarlamıştır.
    Halk öykücülüğünden yola çıkarak, sözlü gelenekte yaşayan Köroğlu, Karacaoğlan, Alageyik öykülerini “Üç Anadolu Efsanesi” adıyla yeniden kaleme almıştır.
    Yaşar Kemal 70’li yılların ortalarından itibaren yazarlığında yeni bir yönelimin ürünleri olarak nitelenebilecek ürünler vermeye başlar. “AI Gözüm Seyreyle Salih”, “Kuşlar da Gitti” ve “Deniz Küstü” romanlarında yazar ilk kez Çukurova dışına çıkarak kenti ve deniz insanını konu edinmiştir.
    Anadolu insanının sözlü anlatım geleneğinin ürünleri olan destanlardan, ağıtlardan, halk öykülerinden, masallardan, türkülerden ve çağdaş roman tekniklerinden yararlanarak vardığı bireşim ve üslup onu her bakımdan özgün bir çağdaş sanatçı kimliğine ulaştırmıştır.
    Kurduğu imge ve mit dünyası, benzetmeler, betimlemeler, doğanın tüm yönleriyle anlatımı, kullandığı dil, yerel sözcükler ve deyimler, atasözleri, yakarışlar, sövgüler onun anlatımını canlı ve etkileyici kılmıştır.
    Anlatımındaki özgünlük “düşle gerçeği, doğayla insanı iç içe” vermedeki başarısından kaynaklanmaktadır.
    Şiirsel üslubu ve olağanüstü düş gücüyle, modern romanla epik anlatım biçimlerini başarıyla bağdaştırması onu özgün ve güçlü kılmıştır.
    Eserlerinde kullandığı bölgesel sözler ve deyimlerle ilgili Ali Püsküllüoğlu tarafından Yaşar Kemal Sözlüğü adlı bir kitap yayımlanmıştır.
    Eserleri:
    Roman: İnce Memed, Teneke, “Dağın Öteki Yüzü” üçlemesi (“Orta Direk”, “Yer Demir Gök Bakır”, “Ölmez Otu”), “Akçasazın Ağaları” dizisi (“Demirciler Çarşısı Cinayeti”, “Yusufçuk Yusuf” ), “Hüyükteki Nar Ağacı”, “Kimsecik” üçlemesi (“Yağmurcuk Kuşu”, “Kale Kapısı”, “Kanın Sesi”), Ağrıdağı Efsnesi, Binboğalar Efsanesi, Çakırcalı Efe, Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal Karınca, AI Gözüm Seyreyle Salih, Kuşlar da Gitti, Deniz Küstü, “Bir Ada Hikâyesi” üçlemesi (“Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana”, Karıncanın Su içtiği”, “Tanyeri Horozları”),
    Hikâye: Sarı Sıcak
    Derleme: Ağıtlar, Üç Anadolu Efsanesi (Derleme – Özgün Anlatı)
    Röportaj: Bu Diyar Baştan Başa, Allah’ın Askerleri (Röportaj-Öykü)
    Deneme – Fıkra: Taş Çatlasa
    Folklor Denemeleri: Sarı Defterdekiler
    Antoloji: Gökyüzü Hep Mavi Kaldı (Sabahattin Eyüboğlu’yla birlikte yazmıştır.)
    Konuşma ve Yazıları: Ağacın Çürüğü, Zulmün Artsın, Baldaki Tuz, Ustadır Arı

    NECATİ CUMALI (1921 – 2001)
    Şiir, hikâye, roman ve tiyatro türlerinde eserler vermiştir.
    Gözlemlerinden yola çıkarak toplumsal sorunları ele almıştır.
    Ege bölgesinin kırsal insanının yaşantısını anlatmıştır.
    Sinemaya da uyarlanmış olan “Susuz Yaz” adlı eserini hem tiyatro hem de hikâye biçiminde kaleme almıştır.
    Eserleri:
    Şiir: Kızılçullu Yolu, Harbe Gidenin Şarkıları
    Roman: Tütün Zamanı (Zeliş), Yağmurlar ve Topraklar, Viran Dağlar
    Hikâye: Ay Büyürken Uyuyamam, Dila Hanım
    Tiyatro: Susuz Yaz, Nalınlar, Boş Beşik, Ezik Otlar, Yeni Çıkan Şarkılar ya da Juliet

    SAMİM KOCAGÖZ (1916 – 1993)
    Toplumcu gerçekçi sanat anlayışı doğrultusunda ürünler vermiştir.
    Hikâyelerin konularını yaşadığı Söke çevresinden ve Menderes vadisinin toprak sorunlarından almış, alışılmış teknik ve anlatıma bağlı kalarak sınıfsal çelişkileri, ekonomik nedenlerle değişen düzen ve dünya görüşlerini incelemiştir.
    Eserleri:
    Roman: İkinci Dünya, Bir Şehrin iki Kapısı, Yılan Hikâyesi, Onbinlerin Dönüşü, Kalpaklılar, Doludizgin, Bir Karış Toprak, Bir Çift Öküz, İzmir’in içinde, Tartışma, Mor Ötesi, Eski Toprak
    Hikâye: Telli Kavak, Sığınak, Sam Amca, Cihan Şoförü, Ahmet’in Kuzuları, Yolun Üstündeki Kaya, Yağmurdaki Kız, Alandaki Delikanlı, Gecenin Soluğu

    KEMAL BİLBAŞAR (1910 – 1983)
    Konularını özellikle Batı Anadolu kasabalarından almıştır.
    İnançlar, gelenek ve töreler, hayat görüşleri, çıkar çatışmaları ve yerli renklerle beslenmiş olayları gelenekçi bir anlatışla işlemiştir.
    Refik Halit’le başlayan memleket hikâyeciliğini, eleştirel ve sert bir gerçekçilik içerisinde ele almıştır.
    “Cemo” romanıyla geniş kesimlerce tanınmış ve sevilmiştir.
    Eserleri:
    Roman: Cemo, Memo, Yeşil Gölge, Başka Olur Ağaların Düğünü
    Hikâye: Anadolu’dan Hikâyeler, Irgatların Öfkesi, Cevizli Bahçe

    MAHMUT MAKAL (1933 – )
    Yazarlık hayatına yeni bir köy öğretmeni olarak Varlık dergisine gönderdiği köy mektupları ve notlarıyla başladı.
    Bu notların toplandığı “Bizim Köy” kitabı geniş bir ilgi uyandırdı; edebiyatımızda köy edebiyatı çığırını başlattı.
    Eserleri:
    Notlar (hikâyemsi izlenimler): Bizim Köy, Köyümden, Hayal ve Gerçek, Memleketin Sahipleri
    TALİP APAYDIN (1926 – )
    İlk şiir ve hikâyeleri Köy Enstitüleri Dergisi’nde yayımlanmıştır.
    Köy gözlemlerini notlar halinde kaleme almıştır.
    Konularını köy ve kasaba olaylarından alan hikâye ve romanlar yazmıştır.
    Eserleri:
    Köy Notları: Bozkırda Günler MEHMET ERDAL TORUN

    Şiir: Susuzluk
    Hikâye: Ateş Düşünce, Öte Yakadaki Cennet, Koca Taş, O Güzel İnsanlar (çocuklar için), Yolun Kıyısındaki Adam, Duvar Yazıları, Kökten Ankaralı, Hendek Başı, Hem Uzak Hem Yakın
    Roman: Sarı Traktör, Yarbükü, Emmioğlu, Ortakçılar (Sonraki basımda Ortakçının Oğlu adıyla basılmıştır), Define, Köylüler, Tütün Yorgunu

    FAKİR BAYKURT (1929 – 1999)
    Köy Enstitüsü çıkışlı yazarlardandır.
    Hikâye ve roman türlerinde eserler vermiştir.
    Özellikle Orta Anadolu bölgesini konu edinmiştir.
    İçinde doğup yetiştiği köylülerin hallerini anlatmaya çalışmıştır.
    İnsanları, okurları aydınlatmayı, daha ileriye taşımayı görev edinmiştir.
    Eserleri:
    Roman: Yılanların Öcü, Irazca’nın Dirliği, Onuncu Köy, Kaplumbağalar, Tırpan

    DURSUN AKÇAM (1930 – 2003)
    Gazete ve dergilerdeki röportajlarıyla edebiyat dünyasına girmiştir.
    Kuzey Doğu Anadolu’nun köy ve kasaba hayatını, dertlerini sergileyen, etkili ve yalın eserler yazmıştır.
    Eserleri:
    Gözlemler ve Köy Notları: Analar ve Çocukları
    Anı – inceleme: Doğu’nun Çilesi
    Röportaj: Kan Çiçekleri
    Hikâye: Ölü Ekmeği, Taş Çorbası, Köyden indim Şehire, Haley
    Roman: Kanlı Dere’nin Kurtları

    ABBAS SAYAR (1923 – 1999)
    Edebiyata şiirle başlayan yazar sonraları roman türündeki ürünleriyle edebiyatımızda tanınmıştır.
    Köy gerçekliğini döneminin köy edebiyatçılarından farklı olarak kendine has bir üslupla yansıtmıştır.
    Yozgatlı olan ve burada uzun yıllar yaşayan yazar, yapıtlarında genellikle Orta Anadolu’yu anlatmıştır.
    “Yılkı Atı” romanıyla geniş kesimlerce sevilmiştir. Yılkıya (başıboş) bırakılan bir atın doğadaki yaşam mücadelesini arka planda köy gerçekliğini, halkın yoksulluğunu da vererek anlatmıştır.
    Oldukça şiirsel, günlük konuşma dilinin deyimlerin zenginleştirdiği bir dil ve anlatımı vardır.
    Eserleri:
    Roman: Yılkı Atı, Çelo, Can Şenliği, Dik Bayır, Tarlabaşı Salkım Saçak, Anılarda Yumak Yumak
    Hikâye: Yorganımı Sıkı Sar
    Şiir: Gönül Sandalıgörülür. MEHMET ERDAL TORUN

    Bireyin İç Dünyasını Esas Alan Eserler
    Bireyin iç dünyasını esas alan eserlerin özellikleri şunlardır:
    Bireyin iç dünyasını esas alan yazarlar insan gerçekliğini farklı bir bakışla anlatmak, modern hayatın insan üzerindeki etkilerini tespit etmek için psikoloji, psikoanalitik (psikoanaliz) gibi bilimlerden ve dolayısıyla Freud’un görüşlerinden faydalanmışlardır.
    Yazarlar, bireyin iç dünyasını anlatmak için, düş analizi (bireyin gördüğü rüyayı içerik olarak çözümlemek) ve bilinç akışı (insanın zihninden geçirdiklerini, çağrışımları, sınır koymadan, doğrudan peş peşe anlatmak) yolarından yararlanmışlardır.
    Bireyin iç dünyasını esas alan eserlerde; bunalım, yabancılaşma, bireyin toplumla hesaplaşması, yalnızlık, sıkıntı, bilinçaltı, bireysel sorgulamalar, evrenin düzeni gibi konular ele alınır.
    Mekân, olay ve zaman bireyin iç dünyasını esas alan eserlerde birey üzerindeki etkisiyle birlikte verilirken, toplumcu gerçekçi eserlerde toplumun sorunlarını, sınıflar arasındaki farklılıkları vermek için bir araç olarak kullanılır.
    Bireyin iç dünyasını esas alan eserlerde çağrışımlara açık sanatsal bir üslupla ruh tahlillerine; toplumcu gerçekçi eserlerde halkın günlük konuşma diline, yerel söyleyişlere, açık ve sade bir anlatıma yer verilir.
    Bireyin İç Dünyasını Esas Alan Sanatçılar
    PEYAMİ SAFA (1889 – 1961)
    Psikolojik roman türünün usta ismidir.
    Roman tekniği oldukça gelişmiştir.
    Batılı olamayan ama Doğulu da kalamamış Türk toplumunu konu edinmiştir; bu konu Fatih – Harbiye romanında daha da öne çıkar.
    Dokuzuncu Hariciye Koğuşu hasta bir gencin psikolojisini anlattığı, yazarın otobiyografik romanıdır.
    Olaylardan çok psikolojik tahlillere önem vermiştir.
    Ekonomik nedenlerle Server Bedii takma adıyla Cingöz Recai adlı polisiye romanlar yazmıştır.
    “Kültür Haftası” adlı bir dergi çıkarmıştır.
    Eserleri:
    Roman: Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Matmazel Noraliya’nın Koltuğu, Bir Tereddüdün Romanı, Sözde Kızlar, Fatih-Harbiye, Yalnızız, Mahşer
    Deneme: Eğitim – Gençlik – Üniversite
    Makale: Sanat, Edebiyat, Tenkit

    TARIK BUĞRA (1918 – 1994)
    Öykü, roman, deneme ve tiyatrolarıyla tanınır.
    Öykü ve romanlarında Türk toplumunun tarihine yönelmiştir.
    Psikolojik ögelere yer vermiştir.
    Maupassant tarzı hikâyeye uygun hikâyeler yazmıştır. MEHMET ERDAL TORUN
    Kurtuluş Savaşı yıllarını anlattığı Küçük Ağa ve Osmanlı Devleti’nin kuruluşunu anlattığı “Osmancık” romanlarıyla tanınır.
    Eserleri:
    Roman: Küçük Ağa, Küçük Ağa Ankara’da, Osmancık, Firavun İmanı, İbişin Rüyası
    Öykü: Yarın Diye Bir Şey Yoktur, Siyah Kehribar, Oğlumuz

    MUSTAFA KUTLU (1947 – )
    Bireyin iç dünyasını esas alan bir hikâyecidir.
    Dergâh dergisini çıkarmaktadır.
    İlk dönemlerinde Sait Faik ve Sabahattin Ali etkisinde hikâyeler yazmıştır. Bir dönem “sosyal değişim” konulu hikâye kitapları yazdıktan sonra bireylerin içlerinde olup bitenlerin aksettirildiği, çocukluk, aşk, çevre, köy varoş hayatı… gibi konuları daha çok nostaljik bir tarzla işlediği uzun hikayeler yazmıştır.
    Eserleri:
    Hikâye: Ortadaki Adam, Gönül İşi, Yokuşa Akan Sular, Yoksulluk içimizde, Ya Tahammül Ya Sefer, Bu Böyledir, Sır, Arka Kapak Yazıları, Hüzün ve Tesadüf, Uzun Hikâye, Mavi Kuş
    Deneme: Şehir Mektupları

    SELİM İLERİ (1949 – )
    On dokuz yaşındayken yayımlanan “Cumartesi Yalnızlığı” adlı ilk öykü kitabıyla dikkatleri çekmiştir.
    Bireyin zengin iç dünyasını yansıtmaya öncelik veren öyküler yazmıştır.
    Eserlerinde modernist ögelere yer vermiştir.
    Romanlarında bireyler arasındaki iletişimsizliği, yakın tarihte yaşamış bazı tanınmış kişilerin yaşamlarını vb. işlemiştir.
    Deneme, inceleme, anı, senaryo, tiyatro, antoloji vb. alanlarda eserleri de vardır.
    Eserleri:
    Hikâye: Cumartesi Yalnızlığı, Pastırma Yazı, Dostlukların Son Günü, Eski Defterlerde Solmuş Çiçekler, Son Yaz Akşamları, Bir Denizin Eteklerinde
    Roman: Destan Gönüller, Her Gece Bodrum, Cehennem Kraliçesi, Ölüm İlişkileri, Bir Akşam Alacası, Yalancı Şafak, Saz Caz Düğün Varyete, Yaşarken ve Ölürken, Mavi Kanatlarınla Yalnız Benim Olsaydın, Kırık Deniz Kabukları, Yarın Yapayalnız
    İnceleme: Aşk-ı Memnu ya da Uzun Bir Kışın Siyah Günler, Kamelyasız Kadınlar
    Anı: Annem İçin, Anılar Issız ve Yağmurlu
    Antoloji: İlk Gençlik Çağına Öyküler (2 Cilt), Gençlere Türk Romanından Altın Sayfalar
    Tiyatro: “Cahide Sonku Ölüm ve Elmas”

    Modernizmi Esas Alan Eserler
    Modernizm; bilimsel, siyasal, kültürel gelişmelerle ve sanayi devrimiyle birlikte hareketlenen büyük toplumsal değişime eşlik eden zihniyetin tamamı için kullanılabilen bir terimdir.
    Sanat, mimari ve edebiyat alanında on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısından itibaren adından söz ettirmeye başlayan akım, yirminci yüzyılın birinci yarısında etkili olmuştur.
    Latincede “şimdi”yi ifade eden modern us kelimesinden türeyen modernizm ilk planda geçmişe karşı şimdiki zamanın yüceltilmesini ifade etmektedir.
    Temelde dayandığı fikir, geleneksel sanatlar, edebiyat, toplumsal kuruluşlar ve günlük yaşamın artık zamanını doldurduğu ve bu yüzden bunların bir kenara bırakılıp yeni bir kültür icat edilmesi gerektiğidir.
    Modernizmde geleneksel olanı günün anlayışına uydurma, geleneksel yapıyı ve anlatımı reddederek yeniyi ortaya çıkarma anlayışı vardır.
    Modernist eserlerde toplumdaki değer çatışmaları, bireyin bunalımları, karmaşık ruh hali, yerleşik değerlere isyan, şiire özgü söyleyişlerden de yararlanarak, çağrışımlara açık bir biçimde sembollerle anlatılır.
    Dil ve anlatımda geleneksel tekniklerin dışında arayışlara gidilir.
    Modernizmi esas alan metinlerde alegorik anlatıma önem verilir.
    Yazarlar insanı çevreleyen toplumsal dünyayı yalın bir biçimde anlatmaktan kaçınırlar.
    Modernizmi esas alan hikâyelerde olay olmakla birlikte esas olan, olayın birey üzerindeki etkisini anlatmaktır.
    Modernizmi esas alan eserlerde yalnızlık, toplumdan kaçış, geleneksel değerlere başkaldırı gibi konular işlenir.
    Modernizmi esas alan eserlerle bireyin iç dünyasını esas alan eserler arasında insan psikolojisine yaklaşım bakımından yakınlıklar vardır.
    Modernizmi esas alan eserler, varoluşçuluk akımından etkilenmiştir. Varoluşçuluğa göre, dünyadaki diğer varlıklardan farklı olarak önce var olan sonra ne olduğu belirlenen birey kendi özünü arar, kendisi olmaya çabalar, bu bakımdan birey yaşadığı toplumla da çatışma içindedir.

    MODERNİZM VE POSTMODERNİZM
    Modernizm Batı’da 20. yy’ın başında, postmodernizm ise 20. yy’ın ikinci yarısında ortaya çıkmıştır. Postmodernizm, modernizmin bir uzantısı olarak ortaya çıkmıştır.
    Modernizm “şimdi, yeni başlayan” anlamındadır. Postmodernizm ise “modernizden sonra gelen, modern sonrası” anlamına gelir. Anlaşılacağı gibi postmodernizm, ana ilkelerini modernizmden almış, modern roman üzerinde yeşermiştir.
    Modernist eserler, 19. yy’ın “Balzac romanları” olarak da ifade edilen gerçekçi-gelenekçi roman anlayışının ardından “deneysel biçimcilik” arayışıyla gelişim göstermiştir.
    Türk edebiyatına doğal bir süreçle değil de Tanzimat döneminde kültürel değişimle Batı’dan çeviri ve taklitlerle giren geleneksel roman, 1970’lerden sonra yerini modernist ve postmodernist romanlara bırakmıştır. Bu bakımdan Türk edebiyatında modernizm ile postmodernizm aynı zamanda görülmüştür. Türk edebiyatında postmodernizm, modernist özelliklerden 1990’lı yıllardan itibaren arınmaya başlamıştır.
    Modernizm, Türk edebiyatında Oğuz Atay’ın “Tutunamayanlar”ıyla (1972) görülür. Tutunamayanlar’ın ardından Yusuf Atılgan’ın “Anayurt Oteli”, Ferit Edgü’nün “Hakkâri’de Bir Mevsim”iyle modernist ilk ürünler 1970’lerde verilmeye başlanır. 1950’lerden günümüze ise Latife Tekin (Sevgili Arsız Ölüm), Nazlı Eray (Ay Falcısı), Bilge Karasu (Gece), Orhan Pamuk (Kara Kitap, Yeni Hayat) eserleriyle modernist edebiyatın öncülüğünü yaparlar. Ayrıca Adalet Ağaoğlu, Peride Celal, Erhan Bener, Ahmet Altan, Selim ileri, Nedim Gürsel, Ayla Kutlu modernist ögelere ağırlık verirler.

    Hilmi Yavuz’un “Fehmi K’nın Acayip Serüvenleri”, Pınar Kür’ün “Bir Cinayet Romanı”, Hasan Ali Toptaş’ın “Bin Hüzünlü Haz, Gölgesizler”, Metin Kaçan’ın “Ağır Roman, Fındık Sekiz”, ihsan Oktay Anar’ın “Puslu Kıtalar Atlası, Kitabü’l Hiyeradlı romanları ise Türk edebiyatında postmo­dernist edebiyatın en önemli ürünleridir.
    Postmodern romanlar türlere ayrılır: Üst kurmaca romanlar, bilimkurgu romanları, fantastik romanlar, büyülü gerçekçilik romanları… Postmodernist anlatımda iki tür yaklaşım vardır. Birincisi, “seçkinci/elitist” eğilimdir ki seçkin okur için yazılan metinleri kapsar. ikincisi “Sıradan” okura hitap eden “popülist” eğilimdir. Örneğin, Murathan Mungan’ın “Üç Aynalı Kırk Oda” adlı metni popülist; Hasan Ali Toptaş’ın “Bin Hüzünlü Haz” adlı anlatısı popülizme hiç yer vermeyen seçkinci bir yapıttır.
    Postmodernist Anlatıların Özellikleri:
    Geleneksel (klasik) romanlardaki klasik olay kurgusuna karşın postmodern romanlarda kurgulanmış bir “olay” yoktur.
    Postmodernist anlatılarda amaç, olay anlatmak değil, olayın yarattığı izlenimleri, duyguları anlatmaktır ki bu da “karamsarlık, yalnızlık, bunalım, gerçek arayışı” gibi duyguların ifadesidir.
    Geleneksel (klasik) romanlardaki dün-bugün-yarın şeklindeki kronolojik/akıp giden zamana karşın postmodern romanlarda kronolojik bir olay veya anlatım olmadığından, zaman da akışkan değil durağandır; postmodern romanlarda yaşanan “an”lar vardır. Yazar, duruma göre zamanda geriye dönüş (yaşanılanı kesintiye uğratıp geçmişe bir parantez açmak) veya zamanda atlama gibi karışık zaman dilimlerini anlatır.
    Postmodern romanlarda, geleneksel romanlarda bulunan neden-sonuç veya başı-sonu sıralaması yoktur.
    Geleneksel romanlardaki ilahı anlatıcı, postmodern eserlerde konumdan konuma geçer. Yani bir eserde ilahi, I. tekil, III. tekil bakış açıları iç içe kullanılır.
    Postmodern metnin tek/doğru ve mutlak bir yorumu yoktur, okur sayısı kadar yorumu vardır. Aynı şekilde metin birden fazla sonla bitirilebilir.
    Metinler, okurun “yaratıcı” olmasını gerektiren bir okuma gerektirir. Geleneksel romanlardaki yazar-metin-kahraman üçlüsünün yerine postmodern romanlarda “okur” önemlidir.
    Postmodern metinlerde yazar, anlatımın bir kurmaca olduğunu okura hissettirir; genellikle okurla konuşur ve anlatının bir hayal ürünü olduğunu vurgular, metni yazma serüvenini olmadık yerde anlatarak metni nasıl kurguladığını okurla paylaşır. Bu anlatım tekniğine, postmodern metinlerde vazgeçilmez olarak kullanılan “üstkurmaca” denir ki kurgunun serüveni olan postmodern metinlerde amaç, “roman yazmak değil roman kurmak”tır.
    Postmodernist anlayış, “Dünya ne anlamlıdır ne de anlamsız, vardır o kadar.” (Alain Robbe Grillet) sözüyle özetlenebilir. Yazarlar, anlamsız yaşama anlam katılamayacağına inandıklarından eserlerde estetik bütünlüğü kaldırmak için çeşitli türlerde metin parçalarını bir araya getirirler. Örneğin, bir romanda hem şiir hem günlük hem makale hem masal gibi türler kullanılır veya ansiklopedi maddesi, reklam yazısı gibi parçalar alıntılanır. Böylelikle türler iç içe geçer, geleneksel roman estetiğinden uzaklaşılır, yapıt artık roman değil, tanımlanamaz bir “anlatı” veya “metin” olur.
    Kimi zaman kolaj/montaj tekniğinden yararlanılır: Romandan bağımsız, gerçek bir eserden örneğin denemeden alıntı yapılır kimi kez de bir öykü, mektup, masal, anı gibi metin adaları üst üste yığılarak metnin bütünlüğü dıştan bozularak roman kurgusu karmaşıklaştırılır.
    Postmodern romanlarda roman kişileri, başka romanların kahramanlarıyla konuşturulur veya kurgu içinde başka eserlere göndermeler yapılır. Buna “metinlerarasılık” denir.
    Postmodern romanlarda, kimi zaman başka türlerin “üslubu” taklit edilir (pastiş). Örneğin Latife Tekin, Sevgili Arsız Ölüm’de destan, halk hikâyesi, masal gibi sözlü edebiyat ürünlerinin üslubunu örneksemiştir. Kimi zaman belli bir metnin “konusu” taklit edilir/örneksenir (parodi). Örneğin Orhan Pamuk, “Benim Adım Kırmızı” romanında daha adından itibaren Umberto Eco’nun “Gülün Adı” romanını örneksemiştir.

    Modernizmi Esas Alan Sanatçılar
    YUSUF ATILGAN (1921 – 1989)
    Modern Türk edebiyatının önde gelen ustalarındandır.
    Aylak Adam ve Anayurt Oteli adlı romanlarında psikolojik yabancılaşma ve yalnızlık temasını başarıyla işleyen bir yazar olarak tanınmıştır.
    “Aylak Adam” romanındaki “C”, “Anayurt Oteli”ndeki “Zebercet” gibi unutulmaz karakterler yaratmıştır.
    Eserleri:Roman: Aylak Adam, Anayurt Oteli, Canistan
    Öykü: Eylemci, Bütün Öyküleri
    Çocuk Kitabı: Ekmek Elden Süt Memeden

    OĞUZ ATAY (1934 – 1977)
    Oğuz Atay, hem söyledikleriyle hem de söyleyiş biçimlerindeki yeniliklerle modern edebiyatın öncü isimlerinden olmuştur.
    Toplum kurallarıyla çatışma içinde olan aydınların iç dünyalarını mizahın gücünden, modern ve postmodern anlatım tekniklerinden ustaca yararlanarak anlatmıştır.
    1970 yılında TRT’nin açtığı bir yarışmada “Tutunamayanlar” adlı romanı başarı ödülü almıştır.
    “Bir Bilim Adamının Romanı”, yazarın kendi hocası olan Mutafa İnan’ın hayatını anlattığı biyografik bir romandır.
    Eserleri:Roman: Tutunamayanlar, Tehlikeli Oyunlar, Bir Bilim Adamının Romanı, Eylembilim
    Öykü: Korkuyu Beklerken
    Tiyatro: Oyunlarla Yaşayanlar
    Günlük: Günlük

    RASİM ÖZDENÖREN (1940 – )
    Bireyin yalnızlığını, yabancılaşmasını, kuşak çatışmasını, modemlik, gelenek gibi sorunları, değerlerinden koparılmış ve modern kentlerin varoşlarında kıstırılmış bireyin veya ailenin acılarını yerli-İslami bir duyarlılık ve bakış açısıyla öykülerine taşımıştır.
    Hikâyelerinde varoluşçu felsefeden izler görülür, bireyin bilinçaltına iner, ruhsal çözümlemelerde bulunur.
    Hikâyeleri dışında denemeleri de vardır.
    Eserleri:Hikâye: Hastalar ve Işıklar, Çözülme, Çok Sesli Bir Ölüm, Çarpışmalar, İmkânsız Öyküler

    ORHAN PAMUK (1952 – )
    Modern ve postmodern anlatım tekniklerinden yararlanmış bir yazardır.
    2006’da Nobel Edebiyat Ödülü’nü almıştır.
    İstanbullu, zengin ve Orhan Pamuk gibi Nişantaşı’nda yaşayan bir ailenin üç kuşaklık hikâyesi olan “Cevdet Bey ve Oğulları” ilk romanıdır. Üç kardeşin babaannelerini ziyaret etmek üzere gittikleri İstanbul yakınlarındaki Cennethisar kasabasında geçirdikleri bir haftayı anlattığı “Sessiz Ev” adlı romanının ardından yazdığı Venedikli bir köle ile bir Osmanlı âlimi arasındaki gerilimi ve dostluğu anlatan romanı “Beyaz Kale”, pek çok dile çevrilmiştir.
    “Kara Kitap” romanında İstanbul’un sokaklarını, geçmişini, kimyasını ve dokusunu, kayıp karısını arayan bir avukat aracılığıyla anlatmıştır. Kara Kitap, geçmişten ve bugünden aynı heyecanla söz edebilen bir yazar olarak Orhan Pamuk’un ününü genişletmiştir. “Yeni Hayat” adlı şiirsel romanında esrarengiz bir kitaptan etkilenen üniversiteli bir genci hikâye etmiştir.
    “Benim Adım Kırmızı” romanında Osmanlı ve İran nakkaşlarını, Batı dışındaki dünyanın görme ve resmetme biçimlerini bir aşk ve aile romanının entrikasıyla hikâye ederek anlatmıştır. “İlk ve son siyasi romanım” dediği “Kar” adlı kitabını 2002’de yayımlayan yazarın 2003’te yayımladığı “İstanbul”, yazarın hem yirmi iki yaşına kadar olan hatıralarını aktardığı bir hatıra kitabı, hem de kendi kişisel albümüyle, Batılı ressamların ve yerli fotoğrafçıların eserleriyle zenginleştirilmiş, İstanbul üzerine bir denemedir.
    “Öteki Renkler” kitabında, söyleşi, hikâye ve denemeleri bir araya getirilmiştir. Nobel Edebiyat Ödülü konuşmasını ve diğer konuşmalarını “Babamın Bavulu” adlı kitapta bir araya getirmiştir. Son kitabı “Masumiyet Müzesi” bir aşk romanıdır.
    Eserleri:
    Roman: Cevdet Bey ve Oğulları, Sessiz Ev, Beyaz Kale, Kara Kitap, Yeni Hayat, Benim Adım Kırmızı, Kar, Masumiyet Müzesi
    Söyleşi – Hikâye – Deneme: Öteki Renkler
    Anı – Deneme: İstanbul
    Cumhuriyet Döneminde Göstermeye Bağlı Edebi Metinler
    Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında tiyatronun özellikleri şunlardır:
    Cumhuriyet döneminde Tiyatro, yeni Cumhuriyet’in ilkelerini halka aktarmada bir araç olarak hızla yaygınlaşmaya başlamıştır.
    Bu dönemde çocuk tiyatrosu çalışmaları yapılmış, kadınlar sahnede daha çok yer almaya başlamış, devlet konservatuarı açılmıştır.
    Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatında; değişen yaşam tarzının sonucunda yaşanan aile dramları, değer çatışmaları, köy gerçekliği, gelenekler, köyden kente göçün yarattığı problemler, toplumsal ve ekonomik adaletsizlikler, Osmanlı tarihindeki önemli olaylar ve kişiler konu olarak ele alınmıştır.
    Sade, açık bir dille nazım nesir karışık olarak tiyatrolar yazılmıştır.
    Geleneksel tiyatroyla (karagöz, orta oyunu vs.) modern tiyatronun özelliklerinin bir arada görüldüğü eserler ortaya konmuştur.
    Bireysel duygu ve düşünceler de sosyal kurumlardaki değişimler de tiyatrolarda sahnelenmiştir.
    Cumhuriyet dönemindeki ilke ve inkılâpların sonucunda akılcı ve bilimin öne çıktığı eserler yazılmıştır.
    Bu dönemde epik ve absürt tiyatro çeşitlerinden yararlanılmıştır.
    Cumhuriyet Döneminde Tiyatro Yazarları

    HALDUN TANER (1916 – 1986)
    Öykü ve oyun yazarıdır.
    Eserlerinde çağının sorunlarını ortaya koymuş, eser kişilerinden hareketle çözümler de sunmuştur.
    Epik tiyatronun, kabare tiyatrosunun bizdeki öncüsüdür.
    Eserleri:
    Öykü: Yaşasın Demokrasi, Şişhane’ye Yağmur Yağıyordu, On İkiye Bir Var, Sancho’nun Sabah Yürüyüşü, Ayışığında Çalışkur, Konçinalar, Yalıda Sabah
    Tiyatro: Günün Adamı, Dışarıdakiler, Huzur Çıkmazı, Keşanlı Ali Destanı, Gözlerimi Kaparım Vazifemi Yaparım, Fazilet Eczanesi, Zilli Zarife
    Portre / Anı: Ölür İse Ten Ölür Canlar Ölesi Değil

    TURAN OFLAZOGLU (1932 – )
    Tiyatro yazarıdır.
    Oyunlarının konusunu, köyden ve Türk tarihinden almıştır.
    Eserleri:Tiyatro: IV. Murat, Deli İbrahim, Genç Osman, Kösem Sultan, Bizans Düştü, Sokrates Savunuyor

    RECEP BİLGİNER (1922 – 2005)
    Şiirleri de olmasına karşın tiyatrocu olarak tanınmıştır.
    Oyunlarında toplumsal konuları işlemiştir.
    Eserleri:Tiyatro: İsyancılar, Sarı Naciye, Yunus Emre, Parkta Bir Sonbahar Günüydü, Mevlana, Ben Kimim, Karım ve Kızım

    REFİK ERDURAN (1928 – )
    Tiyatro eserleriyle tanınmıştır.
    Tiyatro eleştirisi, fıkra, roman türünde de eserler vermiştir.
    Eserleri:Tiyatro: Cengiz Han’ın Bisikleti, Karayar Köprüsü, Bunu Yapan İki Kişi, Canavar Cafer

    TURGUT ÖZAKMAN (1930 – )
    Tiyatro, roman, araştırma inceleme gibi alanlarda eserler vermiştir.
    Eserlerinde çoğunlukla Türk tarihinin çeşitli evrelerini ele almıştır.
    Eserleri:Tiyatro: Pembe Evin Kaderi, Ben Mimar Sinan, Ah Şu Gençler MEHMET ERDAL TORUN
    Roman: Şu Çılgın Türkler, Diriliş-Çanakkale 1915

    ORHAN ASENA (1922 – 2001)
    Edebiyata şiirle başlamış, tiyatro yazarı olarak tanınmıştır.
    Gılgamış Destanı’ndan esinlenerek yazdığı “Tanrılar ve İnsanlar” oyunuyla ünlenmiştir.
    Tarihten aldığı olayları ve topluma mal olmuş kişileri konu edinmiştir.
    Eserleri:Tiyatro: Tohum ve Toprak, Hürrem Sultan, Tanrılar ve İnsanlar, Fadik Kız, Atçalı Kel Mehmet, Karacaoğlan, Ölü Kentin Nabzı
    Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatının Genel Özellikleri
    Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatının genel özellikleri şunlardır:
    Yazı diliyle konuşma dili arasındaki fark ortadan kalkmış, dildeki sadeleşme çalışmaları sürmüştür.
    Edebiyatımız bu dönemde toplumcu bir karakter kazanmış, gerçekçi bir anlayış hedeflenmiştir.
    Aruz ölçüsünün yerini hece ölçüsü almış, şiirlerde de günlük konuşma dili kullanılmıştır. Şiirin biçimce daha da serbestleşmesi sağlanmıştır.
    Şiir, roman, hikâye, tiyatro ve öğretici metin türlerinde önemli gelişmeler olmuştur.
    Cumhuriyetin kuruluşuyla 1940 (İkinci Dünya Savaşı) yılları arasında eser veren şair ve yazarlar genellikle daha önceki Milli Edebiyat akımının etkisinde tam anlamıyla ‘yerli’ ve ‘halka doğru’; veya Batı’nın, özellikle Fransız edebiyatının etkisinde kişisel yollarında yürümüşlerdir.
    Cumhuriyet edebiyatının temelinde İstiklal Savaşı ve Atatürk devrimleri vardır. Şiirler, romanlar, hikâyeler bu iki konu ile doğrudan ya da dolaylı olarak bağlantılıdır. Milli duygu ve heyecan geliştirmeye yönelik bu çabalar Milli edebiyatın bir devamı niteliğindedir.
    Milli edebiyatla başlayan halka inme, Anadolu’yu tanıma çabası bu dönemin edebiyatında ana ilkelerden olmuş, Türk halkının her kesimi edebiyata girmiştir. Artık edebiyat İstanbul’un sınırlarını tamamen aşmıştır.
    Yeni kurulan devlet ile yapılan bazı devrimleri halka tanıtmak ve benimsetmek görevi Cumhuriyet dönemi sanatçılarına düşmüştü. Sanatçı, siyaset ile halk arasında bir köprü olmuş, devrimleri yorumlamış, açıklamış ve savunmuştur.
    Yeni dil ve eski dil tartışmaları Cumhuriyet ile noktalanmış, siyasi güç, olayı tekeline almış ve Türk Dil Kurumu’nu kurarak dilde geri dönülmez bir yenileşmeye yoluna gidilmiştir. Ancak bazen çok aşırıya gidilerek halkın anlayamadığı kelimeler dile konularak Türkçe yabancı bir dil haline gelmiştir.
    Cumhuriyet’ten önce sadece sempati duyulan Türk Halk sanatları ve folkloru ön plana alınmış, öncekilerin küçümsediği Karacaoğlan’ın, Yunus’un tarzı örnek alınmıştır. Artık harf benzerliği de kurulan Batı edebiyatı daha yakından takip edilmiştir. Türk edebiyatı, batı edebiyatının yeniliklerini, akımlarını uygulamaya başlamıştır.

    Cumhuriyet Döneminin Diğer Sanatçıları
    ZEYYAT SELİMOĞLU (1922-2000)
    Hikâyelerinde denizcileri anlatır.
    Deniz yaşantısını yerli renkleriyle verir. Özellikle Karadeniz balıkçılarının yaşamını dile getirir.Yerel ağız ve şivelere de aşırıya kaçmamakla birlikte eserlerinde yer verir.
    Hikâye: Kavganın Sonu ve Başı, Direğin Tepesinde Bir Adam, Koca Denizde İki Nokta, Karaya Vurdu Deniz, Deprem (Uzun Hikâye), Soyunanlar, Çiçekli Dağ Sokağı, Gemi Adamları, Bir Şarkı Gibiydi, Aramızdaydı O Gün, Denizlerin İstanbul, Derin Dondurucu için Öykü, Bahar Yorgunluğu
    Roman: Tutkunun Köşeleri
    Çocuk kitapları: Yavru Kayık, Martılar Adası, Uyumsuz Nuri

    NİHAT SIRRI ÖRİK (1894-1960)
    Hikâye ve romanlarında yaşadığı dönemden çok çocukluk yıllarının, geçmişin izlerini yansıtır.
    Aynı şekilde geçmiş dönemin siyasi hayatını işleyen romanlar da yazmıştır.
    Roman: Sultan Hamit Düşerken, Eve Düşen Yıldırım, Kıskanmak
    Öykü: Kırmızı ve Siyah, Sanatkârlar, Eski Resimler
    Oyun: Muharrir, Alın Yazısı, Sönmeyen Ateş

    SELAHATTİN ENİS (1892-1942)
    Hikâye ve romanlarında natüralizme bağlı kalmıştır.
    Yapıtlarında yüksek sınıfın hayatını eleştirmiş, zina ve fuhuşu işlemiştir.
    Dili özensizdir.
    Roman: Zaniler, Cehennem Yolcuları, Sara
    Öykü: Bataklık Çiçeği

    OSMAN CEMAL KAYGILI (1890-1945)
    Halk folkloru ve edebiyatı geleneğinden yararlanmış, İstanbul’un özellikle geleneği yaşatan kenar semtlerini anlatmıştır.
    Ahmet Mithat ve Hüseyin Rahmi geleneğini devam etmiştir. Mizah yazarlığıyla tanınmıştır.
    Roman: Çingeneler, Aygır Fatma, Bekri Mustafa
    Öykü: Bir Kış Gecesi, Çuvala Şeyhinin Halefi, Altın Babası, Eşkıya Güzeli, Çingene Kavgası, Gonca’nın İntiharı, Tekin Olmayan Kedi

    ESAT MAHMUT KARAKURT (1902-1972)
    Romanlarında daha çok ulusal duyguları ya da kahramanlık duygularını güçlendirmeye çalışmıştır.
    Dünya Savaşı ve Milli Mücadele’yi de işlemiştir. Romanlarının çoğunda Türk askerinin gücünü ve kahramanlığını duyurmak ister.
    Kadın ve erkek bütün kişilere aynı ölçüde davranır.
    Roman: Vahşi Bir Kız Sevdim, Çölde Bir İstanbul Kızı, Dağları Bekleyen Kız, Allaha Ismarladık, Ölünceye Kadar, Son Gece, Kadın Severse, İlk ve Son, Kocamı Aldatacağım, Sokaktan Gelen Kadın, Ankara Ekspresi, Bir Kadın Kayboldu, Ömrümün Tek Gecesi, Erikler Çiçek Açtı, Son Tren, Kadın İsterse

    KERİME NADİR (1917-1984)
    Romanlarının sayısı otuz beşi geçer.
    Gerçeklik akımına katılmadan romantik aşkı işlemiştir.
    İstanbul dışını tanımadığı için bütün romanları İstanbul’da geçer.
    Aşkla birlikte yalnızlık, kıskançlık, bunalım gibi konuları da işlemiştir. Genç kızlar, olgun erkekler, kıskanç kadın ve erkekler onun romanlarındaki önemli öğelerdir.
    Roman: Yeşil Işıklar, Sonbahar, Kalp Ağrısı, Gönül Hırsızı, Hıçkırık, Samanyolu, Seven Ne Yapmaz, Solan Ümit, Aşka Tövbe, Aşk Rüyası, Kahkaha, Balayı

    AHMET ÜMİT (1960-…)
    Polisiye roman yazarıdır.
    Roman: Sokağın Zulası, Çıplak Ayaklıydı Gece, Bir Ses Böler Geceyi, Sis ve Gece, Agatha’nın Anahtarı, Kar Kokusu, Patasana, Şeytan Ayrıntıda Gizlidir, Kukla, Beyoğlu Rapsodisi, Aşk Köpekliktir, Başkomser Nevzat, Çiçekçinin Ölümü, Kavim, Ninatta’nın Bileziği, Olmayan Ülke, Bab-ı Esrar, İstanbul Hatırası
    Deneme: İnsan Ruhunun Haritası

    AHMET ALTAN (1950-…)
    Romanlarında hayattan alınmış dolayısıyla gerçekmiş izlenimi veren, inandırıcı olay ve kahramanlar yerine doğal olmayan olay ve kahramanlar vardır.
    Roman: Dört Mevsim Sonbahar, Sudaki İz, Yalnızlığın Özel Tarihi, Kılıç Yarası Gibi, İsyan Günlerinde Aşk, Aldatmak, Tehlikeli Masallar
    Deneme: Kristal Denizaltı, Gece yarısı Şarkıları, İçimizde Bir Yer, Karanlıkta Sabah Kuşları

    BEKİR YILDIZ (1933-1998)
    Konusunu Güneydoğu Anadolu’dan ve orada yaşayan insanlardan, Almanya’da yaşayan Türklerin hayatlarından alır.
    Hikâye: Kara Vagon, Kaçakçı Sahan, Sahipsizler, Evlilik Şirketi, Beyaz Türkü, Alman Ekmeği, Dünyadan Bir Atlı Geçti, İnsan Postası, Demir Bebek, Mahşerin İnsanları, Bozkır Gelini.
    Roman: Halkalı Köle, Aile Savaşları
    Röportaj: Harran, Yaman Göç
    Çocuk Kitabı: Şahinler Vadisi, Canlı Tabanca, Arılar Ordusu, Kör Güvercin

    MUSTAFA NECATİ SEPETÇİOĞLU (1932-2006)
    Romanlarıyla Türklerin Anadolu’ya girişi ve burada devlet kuruşlarını, Selçuklu ve Osmanlı devrinin hikâyesini anlatmıştır.
    Türk tarihi romancılığında özgün bir yol izlemiştir.
    Ahmet Yesevi dervişlerinin Anadolu’yu Türkleştirmesi ve İslamlaştırmasını ele almıştır.
    Tasvirleri, ruh tahlilleri, tarih içinde dilin gelişimini hissettiren üslubu ile romancılığımızda bir merhale sayılır.
    Çanakkale ile ilgili üç romanı vardır.
    Roman: Kilit, Anahtar, Kapı, Konak, Çatı, Üçler- Yediler-Kırklar, Bu Atlı Geçide Gider, Cevahir ile Sadık Çavuş’un Buğday Kamyonu, Karanlıkta Mum Işığı, Darağacı, Ebemkuşağı, Geçitteki Ülke Ve Çanakkale I / Geldiler ve Çanakkale II / Gördüler ve Çanakkale III / Döndüler
    Hikâye: Menevşeler Ölmemeli, Bir Büyülü Dünya Ki
    Oyun: Büyük Otmarlar, Çardaklı Bakıcı Köprü, Son Bloklar, Her Bizans’a Bir Fatih

    TARIK DURSUN K. (1931-…)
    Roman ve öyküleriyle tanınmıştır.
    Konularını önce gençlik serüvenlerinden, zamanla fabrika, yapı ve deniz işçilerinin, esnaf ve küçük memur sınıfının hayat savaşlarından almış ve bu hayat kesitlerini şiirli bir dil ve yoğun bir duyarlılıkla işlemiştir.
    Sayısı onu geçen çocuk kitabı yazmıştır.
    Hikâye: Hasangiller, Vezir Düşü, Güzel Avrat Otu, Sevmek Diye Bir Şey, Yabanın Adamları, 36 Kasım Tekmili Birden, Bağrıyanık Ömer ile Güzel Zeynep, Bahriyeli Çocuk, İmbatla Dol Kalbim, Ona Sevdiğini Söyle, Ömrüm Ömrüm, Aşk Allahaısmarladık, Yaz Öpüşleri
    Roman: Rıza Bey Aile-Evi, İnsan Kurdu, Sabah Olmasın, Denizin Kanı, Kopuk Takımı, Gün Döndü, Kayabaşı Uygarlığın Yükselişi ve Birdenbire Çöküşü, Alçaktan Uçan Güvercin, Kurşun Ata Ata Biter, iyi Geceler Dünya, Ağaçlar Gibi Ayakta

    BEKİR SITKI KUNT (1905-1959)
    Hikâye yazarıdır. Halktan küçük insanların sorunlarını; bunlara neden olan haksızlıkları; eleştiri ve yergiye de yer vererek dile getirmeye çalışmış bir yazardır.
    Gözlemlerden yararlanmıştır, daha çok kişilerin betimlemeleriyle ruhsal çözümlemelerine başvurmuştur.
    Hikâye: Memleket Hikâyeleri, Talkınla Salkım, Herkes Kendi Hayatını Yaşar, Yataklı Vagon Yolcusu, Ayrı Dünya, Yeni Hikâyeler

    MAHMUT YESARİ (1895-1945)
    Kelimenin tam anlamıyla popüler bir yazardır. Romanlarının belkemiği olaylardır. Her seviyede okuyucuya seslenir. Sanat kaygısı yoktur.
    Roman: Çoban Yıldızı, Çulluk, Pervin Abla, Ak Saçlı Kız, Tipi Dindi, Bağrıyanık Ömer, Su Sinekleri, Ölü-nün Gözleri, Aşk Yarışı, Yakut Yüzük, Bir Kadın Geçti, Kanlı Sır, Gece Yürüyüşü
    Öyküsel röportajlar: Yakacık Mektupları
    Oyun: Ayrı Oda, Çürük Merdiven, Sancağın Şerefi, Soyulan Hırsız, Tablo, Asri Hülyalar, Antika Tablo

    ERDAL ÖZ (1935-2006)
    Baskı karşısında bireylerin yalnızlığını, direncini, umudunu etkin bir duyarlılıkla işledi.
    Roman: Odalarda, Yaralısın
    Öykü: Havada Kar Sesi Var, Yorgunlar, Cam Kırıkları,
    Gezi: Allı Turnam
    Anı: Gülünün Solduğu Akşam, Defterimde Kuş Sesleri

    ERCÜMENT EKREM TALU (1888-1956)
    R.Mahmut Ekrem’in oğludur.
    Popüler yazarlardandır. MEHMET ERDAL TORUN
    Yanlış batılılaşma, karaborsacılar, eski İstanbul yaşayışını ele almıştır.
    Yaygın şöhretini ‘Meşhedi’ adında bir İranlının abartılı yaşamını konu edinmiş, mizahi hikâye ve romanlarıyla tanınmasını sağlamıştır.
    Roman: Evliya-yı Cedid, Asriler, Gün Batarken, Kopuk, Sabri Efendinin Geliri, Meşhedi Aslan Peşinde, Kodaman, Papeloğlu, Gemi Aslanı, Beyaz Şemsiyeli, Çömlek Oğlu Ve Ailesi
    Öykü: Teravihten Sahura, Sevgiliye Masallar, Kız Ali, Meşhedinin Hikâyeleri, Gün Doğmayınca

    METİN ELOĞLU (1927-1985)
    Ressamlığıyla da tanınır.
    Güney dergisinde Etem Olgunil adıyla eleştiriler de yazdı.
    Garip ve İkinci Yeni şiirine rağmen şiiri kendi yolunda devam etmiştir.
    Şiirlerinde umut ve yardım sevinci vardır.
    Oğuz Tansel’le Bektaşi fıkralarını şiirleştirdi.
    Kendi yaşama koşullarının ve çağının tanığı şiirlerine acıyı, ironiyi birlikte kattı.
    Şiir: Düdüklü Tencere, Sultan Palamut, Odun, Horozdan Korkan Oğlan, Tükiye’nin Adresi, Ayşemayşe,
    Dizi, Yumuşak G, Rüzgâr Ekmek, Hep, Yine, Şiirce, Ay Parçası, Önce Kadınlar, Bektaşi Dedikleri

    DİLAVER CEBECİ (1943-…)
    Türk tarihine yönelerek kahramanlık duygularını, vatan millet sevgisini işler; tarihten alınan ilhamla günün olaylarını yorumlar.
    Şiir: Hun Aşkı, Şafağa Çekilenler

    MUZAFFER BUYRUKÇU (1930-2006)
    Konularını İstanbul’un kenar mahallelerinde yaşayan dar gelirli ailelerin dertli, çekişmeli hayatlarından almıştır.
    Öykü: Katran, Acı, Korkunun Parmakları, Bulanık Resimler, Kuyularda, Cehennem, Kavga, Mağara Şarkılar Seni Söyler, Günlerden Bir Gün, Hüznün Kar Çiçekleri, Her Yer Karanlık, Bir Hüzün, Şarkı Gibi, Yüzün Yarısı Gece, Bir Aşk Daha, Telefon Konuşmaları, Yalnızlığın Arkasındaki Gülümseme
    Roman: Gürültülü Birkaç Saat, Bir Olayın Başlangıcı, Dar Sokaklardaki Duvar, Gece Bitmedi, Ucu Güllü Kundura, Dışarıdaki Rüzgâr, Akan Sular Şarap Olsa, Arkası Yarın, Eski Defterler, Sıcak ilişkiler, Sayılı Günler

    F.CELALETTİN (DR.FAHRİ CELAL GÖKTÜLGA) (1895-1975)
    Kahramanlarını genellikle kıyıda köşede yaşayan zararsız ruh hastalarından seçmiştir, onların dünyalarını, saplantılarını ölçülü bir abartma ve ince bir mizahla gün yüzüne çıkarmıştır.
    Canlı bir konuşma dili ve usta bir anlatışı vardır.
    Yapıtları: Talak-ı Selase, Kına Gecesi, Eldebir Mustafendi, Avurzavur Kahvesi, Salgın, Rüzgâr, Çanakkale’deki Keloğlan

    ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN (1926-1984)
    50’den fazla kitabı bulunan şair, şiir plakları, şarkı sözleri ve yergileriyle tanınır.
    Genellikle Faruk Nafiz duyarlılığında ve aşk, ayrılık, özlem temaları eksenindeki şiirini 1973’te büyük oğlu Vedat’ın ölmesi üzerine hayatın boşluğu, ölüm ve acı gibi derinliklere, biçim ve öz yoğunlaştırmalarına yöneltti.
    Şairlik başarısını aruzla yazdığı rubailerde gösterdi.
    Şiir: İnsanoğlu, Deniz Musikisi, Dillere Destan, Aşkımızın Son Çarşambası, Bir Daha Ölmek, İki Kişiye Bir Dünya, Beni Unutma, Karanlığın Gözleri, Akıllı Maymunlar, Seninle Ölmek İstiyorum, Üstüme Varma İstanbul, Sahibini Arayan Mektuplar, Yeni Dünya Rekoru, Sevenler Ölmez, Çigan Gözler, Hüzün Şarkıları, Bir Gün Anlarsın, Sadrazam Kol Kulağı, Mihriban Şiirler, Taşlar ve Başlar, Seni Sevmek, İnşallahla Maşallah, Toprak Oluncaya Kadar, Göbek Davası, Önce Sen Sonra Sen, Rubailer

    BAHATTİN ÖZKİŞİ (1928-1975)
    Hikâye ve romanlarında insanı, insan sevgisini ele alır.
    İki tarihi romanında Osmanlı döneminin teşkilatçılığını sergiler.
    Roman: Köse Kadı, Sokakta, Uçtaki Adam
    Hikâye: Bir Çınar Vardı, Göç Zamanı
    Sokakta: Şehrin geleneklere en bağlı ve sessiz mahallelerinden birinde yaşlı bir kadın öldürülmüştür. Ölünün yaşlı vücudu yirmi yerinden yaralanmıştır. Polis tarafından katil olarak görülen, ölen yaşlı kadının küçük oğlu ise katili “ONLAR” olduğunu söylemektedir. Bu sırada olayla ilgilenmesi için bir komiser tayin edilir. Komiser, bu mahallede yetişmiş, bir süredir uzakta olan ve katil zanlısı olarak görülen adamın çocukluk arkadaşıdır. Arkadaşının kendi annesini öldürmediğinden emindir. Bu mahallede böyle bir cinayetin olduğuna da inanmamaktadır.

    SEVGİ SOYSAL (SABUNCU) (1936-1976)
    Kadın sorunlarını gündeme getirdiği romanlarıyla konu sıkıntısı çeken Türk romancılığına yeni bir soluk kazandırmıştır.
    Öykü: Tutkulu Perçem, Tante Rosa, Barış Adlı Çocuk
    Roman: Yürümek, Yenişehir’de Bir Öğle Vakti, Şafak, Tante Rosa

    AYLA KUTLU (1938-…)
    Romanlarında orta sınıf insanların özellikle kadınların sorunlarını ve iç dünyalarını anlatmayı benimser.
    Öykü: Hüsnüyusuf Güzellemesi, Sen de Gitme Triyandafilis, Mekruh Kadınlar Mezarlığı, Zehir Zıkkım Hikâyeler

    İSKENDER PALA (1958-…)
    Türk profesörü ve divan edebiyatı araştırmacısıdır.
    Divan edebiyatı alanındaki çalışmalarıyla dikkat çeken yazarın çeşitli ansiklopedi ve dergilerde edebi makaleleri yayımlandı.
    İlköğretim ve ortaöğretim için Türkçe ve Edebiyat ders kitapları yazmıştır.
    “Divan Şiirini Sevdiren Adam” olarak tanınan İskender Pala, İstanbul Kültür Üniversitesi’nde öğretim üyesidir. MEHMET ERDAL TORUN
    Romanları: Od, Şah Sultan, Katre-i Matem, Boğaziçi’ndeki Mücevher, Babil’de Ölüm İstanbul’da Aşk, Ah Mine’l-Aşk
    Sözlük: Ansiklopedik Divan Şiiri Sözlüğü
    Türkiye Dışındaki Çağdaş Türk Edebiyatı
    Azerbaycan Türk Edebiyatı: Bahtiyar Vahapzade, Hüse­yin Şehriyar, Celil Mehmet Kulizade
    Bulgaristan Türkleri Edebiyatı: Recep Küpçü
    Kazak Türkleri Edebiyatı: Mağcan Cumabayulı
    Kazan Türkleri Edebiyatı: Ayaz İshaki
    Kıbrıs Türk Edebiyatı: Osman Türkay, Özker Yaşın
    Batı Trakya Türkleri Edebiyatı: Mehmet Hilmi, Abdura­him Dede
    Kırgızistan Türk Edebiyatı: Cengiz Aytmatov
    Kırım Türkleri Edebiyatı: İsmail Gaspıralı, Cengiz Dağcı
    Özbekistan Türk Edebiyatı: Abdülhamit Süleymanoğlu Çolpan, Aybek
    Türkmenistan Türk Edebiyatı: Ata Atacanoğlu
    Doğu Türkistan-Uygur Türkleri Edebiyatı: Ziya Samedi
    Yugoslavya Türkleri Edebiyatı: Nimetullah Hafız
    Irak Türkleri Edebiyatı: Ata Terzibaşı
    TÜRK DÜNYASINDAN ÖNEMLİ SANATÇILAR
    OSMAN TÜRKAY (1927 – 2001)
    Kıbrıs Türk edebiyatı şair ve yazarıdır.
    Gazetecidir; şiirleri dışında deneme ve incelemeleri de vardır.
    Nobel’e aday gösterilmiş, uluslararası birçok ödül almıştır.
    Eserleri:Şiir: Yedi Telli, Uyurgezer, Beethoven’den Aydınlığa Uyan­mak, Kıyamet Günü Gözlemcileri, Evrenin Düşünde Gezgin

    ÖZKER VAŞIN (1932 – )
    Kıbrıs Türk edebiyatı şair ve yazarıdır.
    Öykü, tiyatro ve romanları da vardır.
    Eserleri:
    Şiir: Kıbrıs’tan Atatürk’e, Mehmetçik Kıbrıs’ta, Atatürk’e Saygı Duruşu

    ŞEHRİYAR (1904 – 1988)
    Azeri Türk edebiyatının büyük şairlerindendir.
    Güney Azerbaycan’da yaşamıştır.
    Şiirlerinde Azerbaycan Türkçesini kullanmıştır.
    Sade ve akıcı bir dili vardır.
    Farsça şiirleri İran Edebiyatı’nda da önem taşır.
    Eserleri:
    Şiir: Heyder Baba’ya Selam, Türkçe Şiirlerinden Seçmeler, Divan (Farsça Şiirleri)

    BAHTİYAR VAHAPZADE (1925 – 2009)
    Azeri Türk edebiyatının büyük şairlerindendir.
    Edebiyat profesörüdür.
    Şiirlerinde özellikle yurt ve dil sevgisini işlemiştir.
    Genellikle hece ölçüsünü kullanmıştır.
    “Menim Anam” şiiriyle tanınmış ve sevilmiştir.
    Eserleri:
    Şiir: Menim Dostlarım, Çınar, Kökler ve Budaklar, Gün Var Bin Aya Değer, İnsan ve Zaman

    İSMAİL GASPIRALI (1851 – 1914)
    Kırım Türk edebiyatı yazarıdır.
    Gazeteci ve fikir adamı kimliğiyle tanınmıştır.
    Rusya’daki ve tüm dünyadaki Türklerin birliğini savunmuştur.
    Fikirleriyle Milli Edebiyatçılar üzerinde etkili olmuştur.
    Son yıllarını Türkiye’de geçirmiştir.
    Eserleri:
    Rusya Müslümanları, Avrupa Medeniyetine Bakış, Atlaslı Cihanname

    CENGİZ DAĞCI (1920 – )
    Kırım Türk edebiyatının ve dünya edebiyatının büyük romancısıdır.
    İkinci Dünya Savaşı’nın ardından İngiltere’ye yerleşmiştir.
    Sade ve anlaşılır bir dili vardır.
    Sovyet egemenliği altındaki Kırım halkının zorlu yaşamla­rını, kendi gözlemlerinden yola çıkarak anlatmıştır.
    Eserleri:
    Roman: Korkunç Yıllar, O Topraklar Bizimdi, Onlar da İn­sandı, Dönüş, Ölüm ve Korku Günleri, Genç Temuçin, Ba­dem Dalına Asılı Bebekler, Üşüyen Sokak, Yurdunu Kaybe­den Adam, Yoldaşlar
    Anı: Anneme Mektuplar

    AYAZ İSHAKİ (1878 – 1954)
    Kazan Türk edebiyatının yazar ve düşünce adamıdır.
    Roman, hikâye ve tiyatroları vardır.
    1917 Ekim Devrimi’nden sonra ülkesini terk etmiştir.
    Türkiye’de ölmüştür.
    Eserleri:Öykü: Zindan, Familye Saadeti, Ulug Beyrem
    Roman: Üyge Taba, Ulug Muhammed, Tatarın Kızı

    ABDÜLHAMİT SÜLEYMANOĞLU ÇOLPAN (1897-1938)
    Özbek Türk edebiyatı şairlerindendir.
    Şiirlerinde bağımsızlığı, kadın haklarını konu edinmiştir.
    Tevfik Fikret, Mehmet Akif gibi toplumcu şairlerimizi oku­muş ve onlardan etkilenmiştir.
    Eserleri:Şiir: Uyanış, Tan Sırları, Koşuklarım…

    ATA ATACANOGLU (1922 -1989)
    Türkmen edebiyatı şairidir.
    Heceyle veya serbest lirik şiirler yazmıştır.
    Eserleri:Şiir: Guşgı Galası, Sallancağım Sehra Benim, Çakmak, Men Size Baryan…

    CENGİZ AYTMATOV (1928 – 2008)
    Kırgız Türk edebiyatının ve dünya edebiyatının tanınmış romancısıdır.
    Doğa, aşk ve vatan sevgisi başlıca konularıdır.
    Anlatımında Manas destanı gibi Kırgız destanlarının ve efsanelerin etkisi vardır.
    “Selvi Boylum” adlı öyküsü oldukça sevilmektedir.
    Eserleri:
    Roman: Cemile, Kopar Zincirlerini Gülsarı, Toprak Ana, Yüz Yüze, Gün Uzar Yüzyıl Olur (Gün Olur Asra Bedel), Beyaz Gemi
    Oyunları: Yıldırım Sesli Manasçı, Kızıl Elma, Cengiz Hana Küsen Bulut, Dişi Kurdun Rüyaları, Sultan Murat…

    ZİYA SAMEDİ (1914 – 2000)
    Doğu Türkistan edebiyatı yazarıdır.
    Tiyatro, roman ve öyküleri vardır.
    Eserleri:
    Roman: Yılların Sırrı, Gani Batur – Mayimhan, Ahmet Efendi
    Öykü: Bir Tane Sigara, Kaysılar Olgunlaştığında, Dertlinin İnleyişi…

    MEHMET ERDAL TORUN
    TÜRK DİLİ VE EDEBİYATI ÖĞRETMENİ
    HIZLI OKUMA VE ETKLİ ANLAMA UZMANI


    Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı isimli yazıya geri dön Tam boyutlu resim ×

  • YAŞAR KEMAL GÖĞCELİ

Categories